ว้“ห้ามพูด”หรงอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเขาปรากฏแสงพราวพราย ริมฝีปากปากอันเย้ายวนก็ทำตามคำสั่งปฐมราชินีเยี่ยน เขาไม่ขยับปากอีก นางจึงเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆทว่าในขณะเดียวกัน ทั้งสองก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาจากนอกกำแพง ทำให้ต้าซือมิ่งทำท่าจะขยับตัว เขาอยากจะจู่โจมกลับแล้ว!“อย่าขยับ!” เยี่ยนอวี๋กลับไม่อนุญาตให้หรงอี้ตรงหน้าขยับนางจ้องมองเขาราวกับถูกสะกดไว้อย่างไรอย่างนั้น!ไม่ให้เขาขยับ ไม่ให้เขาพูด ไม่ให้เขา… เพราะว่านางอยากตรวจสอบเรื่องหนึ่ง ดังนั้น…แม้เยี่ยนอวี๋จะได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู แต่นางยังคงเข้าใกล้เขาโดยที่ไม่กดทับโดนเสี่ยวเป่า วินาทีที่หัวใจต้าซือมิ่งบีบตัวนางปราชิดหน้าเข้าไปที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อของเขาตามใจปรารถนาทันที…
