อาจเป็นเพราะรังสีเยี่ยนอวี๋แผ่ซ่านอาจเป็นเพราะเยี่ยนอวี๋งดงามมากจริงๆอาจเป็นเพราะเยี่ยนอวี๋สุขุมเยือกเย็นเกินไป…ทุกคน ‘ในโถง’ เงียบงันเพียงเพราะนางก้าวเดินแม้แต่หยวนคังฮ่องเต้เองก็นิ่งเงียบอย่างไม่รู้ตัวส่วนเยี่ยนอวี๋นางก็เดินไปหาเจ้าตัวน้อยและต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กไว้คนนั้นอย่างไม่เร็วไม่ช้าภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคนจากนั้นนางก็ยกมือขึ้นจับมือของต้าซือมิ่งต่อหน้าทุกคน ทำเอาต้าซือมิ่งหลุบตาลงในทันใด!“แม!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจทำท่าจะจับมือของท่านแม่เยี่ยนอวี๋บีบมืออวบอ้วนของเด็กน้อยและก้มลงจูบเด็กน้อยตัวสีชมพู
มือที่จูงต้าซือมิ่งไว้กลับยังคงไม่ปล่อยอีกทั้งนางยังสอดนิ้วเรียวยาวของตนเข้าไประหว่างนิ้วของต้าซือมิ่ง แววตาเขาพลันดับวูบครู่หนึ่ง!ส่วนเยี่ยนอวี๋…นางก็ทูลหยวนคังฮ่องเต้ด้วยน ้าเสียงราบเรียบ “หรงอี้เขาเป็นบิดาของบุตรของหม่อมฉัน ผู้ใดก็มิสามารถแทนที่ได้และมิอาจแทนที่ได้เพคะเขาเป็นคนที่หม่อมฉันปรารถนาที่จะจับมือไปตลอดชีวิตงานหมั้นหมายครั้งนี้เป็นไปตามความประสงค์ของหม่อมฉันหม่อมฉันเต็มใจมิได้ถูกบังคับแต่อย่างใดเพคะ”ครานี้เอง…หรงอี้ที่หลุบตามองมือของตนเองที่ถูกสอดประสานไว้ ในใจก็มีดอกไม้เบ่งบานดอกไม้ทุกดอกในนั้นงดงามไร้ที่ติดั่งสตรีตรงหน้าคนนี้ช่างกราชากหัวใจและทำให้เขาหวั่นไหวมากนักนางช่าง…
เจ้าปลาน้อย[1]ตัวนี้ครองหัวใจของเขาโดยสมบูรณ์นางครอบครองทุกส่วนของหัวใจเช่นคนเจ้าเ
