ล่ห์ ทำให้เขาต้องหลอมนางไว้ในดวงใจเอื้อก!หยวนคังฮ่องเต้ที่อดกลั้นไว้ไม่อยู่อีกเขาก็กระอักเลือดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะสลบไปในทันที“ฝ่าบาท!” เหอซงตกใจจนหน้าซีดเผือด!อีจี้จิ่วที่มั่นคงดั่งน ้าอุ่นไม่เดือดพล่าน ไม่เย็นยะเยือกกลับพูดขึ้นว่า “มิเป็นไร เพียงแค่เลือดคั่งดีแล้วที่อาเจียนออกมา กลั้นไว้มีแต่จะทำร้ายร่างกายแต่หลังจากวันนี้จะต้องรักษาตัวให้ดี อย่าให้อารมณ์ปะทุ”เอ่อ…อินหลิวเฟิงเริ่มสงสัยว่าอีจี้จิ่วท่านนี้กำลังซ ้าเติมฝ่าบาทเพราะวาจาเมื่อครู่นี้หมายถึงหยวนคังฮ่องเต้กลั้นมานานพอแล้วหัวใจมิอาจต้านทานไหวต้องบำรุงรักษาร่างกายแล้ว!
“เช่นนั้น…” เหอซงทำท่าจะถามอะไรอีจี้จิ่วก็พูดขึ้นว่า “กลับไปเถิดรักษาวรกายก่อนดีกว่า”เหอซงลำบากใจอินสวินอี้กลับเอ่ยขึ้นว่า “ผู้ดูแลเหอมิต้องกังวลเรื่องงานเลี้ยงในฐานะที่ข้าเป็นทายาทบรรพชนของฮ่องเต้ที่เคยร่วมสาบานเป็นพี่น้องข้าจะช่วยดูแลเอง วางใจเถิด!”อินหลิวเฟิงพลันรู้สึกว่าท่านพ่อของเขาช่วยซ ้าเติมอีกแล้วขาดอีกแค่ประโยคเดียว ‘หนทางสู่ยมโลกมืดมิดขอให้ไปสู่สุขคติ’ ทว่าสิ่งที่เขาไม่รู้คือแต่เดิมหยวนคังฮ่องเต้เพียงแค่แกล้งสลบ แต่พอถูกซ ้าเติมถึงสองครั้งเขาก็สลบไปแล้วจริงๆ…แม้เหอซงรู้ว่าประสงค์ของฮ่องเต้มิใช่เช่นนี้แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจึงพูดว่า “ข้าน้อยขอลาไปก่อน”
จากนั้นอินสวินอี้ก็คอยดูแลเหล่าขุนนาง ผู้แข็งแกร่งแต่ละสำนักเพราะถึงแม้ในห้องโถงจ
