ะมีคนของตระกูลซย่าโหวแต่ล้วนถูกหยวนคังฮ่องเต้กดขี่จนกลายเป็นคนเชื้อพระวงศ์ที่สัตย์ซื่อพวกเขาจะกล้าออกหน้าออกตาแทนได้อย่างไร“ขอบคุณอาจารย์” หลังจากที่หยวนคังฮ่องเต้ออกไปแล้วเยี่ยนจื่อเยี่ยก็หันไปกล่าวขอบคุณอีจี้จิ่วครั้งนี้เขาเป็นคนไปร้องขอให้อีจี้จิ่วที่ยังบาดเจ็บอยู่มาที่นี่อีจี้จิ่วตบไหล่ลูกศิษย์เบาๆ “แม้จะไม่มีเจ้า ข้าก็ต้องมา”“ขอบคุณอีจี้จิ่ว” ต้าซือมิ่งก็ปริปากถึงแม้เขายังคงสงสัยว่าเป็นเพราะการมาของจี้จิ่วท่านนี้ทำให้ซย่าโหวกุ่ยมิได้ปะทุอารมณ์ออกมาแต่ผลพลอยที่ได้ในวันนี้ก็เกินความคาดหมายของเขามากแล้วเขาจับมือนุ่มนิ่มที่จะ ‘หนี’ ไปไว้แน่น“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าตัวน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมต้องขอบคุณ
แต่ก็ขอบคุณตามผู้ใหญ่ ทำให้อี้จี้จิ่วที่คอยแอบมองเขามาสักพักอดชมเชยเขามิได้อีจี้จิ่วเผยสีหน้านอกเหนือจากความอ่อนโยนเป็นครั้งแรกเขายกมือขึ้นลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย “น ้าค้างหลิงเซียงของข้าในที่สุดก็เจอ ‘ปั๋วเล่อ’ น้อยแล้ว”“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดอย่างจริงจัง “เป่า!” ข้าชื่อเสี่ยวเป่า ไม่ใช่ปั๋วเล่อ!อีจี้จิ่วหัวเราะ “ข้ารู้ว่าเจ้าชื่อเสี่ยวเป่าเป็นชื่อที่มีความหมายดีมาก”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างพึงพอใจเขายังยื่นมืออวบอ้วนของตนไปทางอีจี้จิ่ว ขอให้เขาอุ้ม ทำให้ทุกคนประหลาดใจ!อย่าเห็นว่าเจ้าตัวน้อยจะเป็นเด็กเชื่อฟังแต่เขามีความคิดของตนเองชัดเจน เขาไม่ยอมให้คนทั่วไปอุ้มง่ายๆ!ถึงแม้จ
