ะเป็นญาติสนิทมากก็ตาม หากมิได้ต้องการอุ้มเขาจริงๆเขาจะไม่ขอให้อุ้มก่อนนอกเสียจากว่าเขามีจุดประสงค์อย่างอื่น
อีจี้จิ่วต้านทานความน่ารักของเด็กน้อยไม่ไหวเมื่อรับเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมกอดแล้วเจ้าตัวน้อยก็คว้าขวดน ้าเต้าน้อยที่ผูกไว้ตรงเอวของอีจี้จิ่วไว้“อ้ะเนะ” นี่คืออะไรขอรับเยี่ยนอวี๋รีบเข้ามาหยิกเด็กน้อย “อย่าซุกซนสิ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงปล่อยมืออย่างเชื่อฟังและยังกุมมือประสานเข้าด้วยกัน ราวกับรู้ว่าทำเช่นนี้ไม่ถูกเพราะว่าท่านแม่โมโหแล้ว แสดงท่าทางว่านอนสอนง่ายชัดเจน“ปีศาจน้อย!” เยี่ยนจื่อเยี่ยอดส่ายศีรษะไม่ได้หลานชายน้อยกลายเป็นปีศาจไปแล้วจริงๆ ปีศาจทารกชัดๆอีจี้จิ่วกลับยิ้ม “มิเป็นไร แต่ข้าประหลาดใจนักหนูน้อย เหตุใดเจ้าจึงสนใจน ้าเต้านี้เล่า”ในขณะที่พูดอีจี้จิ่วก็นำขวดน ้าเต้าไม้เก่าแก่ไร้ลวดลายขนาดเท่ากำปั้นทารกที่อยู่บริเวณเอวขึ้นมาไว้ข้างหน้าเด็กน้อยแล้วเด็กน้อยจับหน้าอวบอ้วนของตนและมองไปที่ท่านแม่ของเขา
“ถามเจ้าอยู่น่ะ ตอบเองสิ” เยี่ยนอวี๋ให้เด็กน้อยพูดเองเด็กน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”…???อาจารย์อาวุโสจี้จิ่วงุนงงแม้เขาจะมีความรู้มากมายก็มิสามารถเข้าใจภาษาทารกได้เฟิงจื่ออวิ๋นอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “อาจารย์ ท่านก็มียามทุกข์ยากเช่นกันหรือฮ่าๆๆ…”อีอิ่นหมดหนทาง “ยากสำหรับข้าจริงๆใครช่วยอธิบายได้หรือไม่”“เขาคิดว่าน ้าเต้าน้อยของท่านดูน่าเอร็ดอร่อยไม่รู้ว่าท
