านได้หรือไม่” หรงต้าซือมิ่งที่รู้ใจเด็กน้อยเป็นที่สุดก็รีบแปลให้เด็กน้อยพยักหน้าทันทีอีอิ่น “…”ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะออกมา “ใช่แล้ว
ความคิดของทารกจะซับซ้อนดั่งผู้ใหญ่ได้อย่างไร เด็กน้อยความคิดเรียบง่าย จื่อเยี่ยโหย่วฮู่ จื่ออวิ๋น พวกเจ้าควรมีหัวใจดั่งเด็กน้อยขณะฝึกบำเพ็ญ”“ขอรับ อาจารย์!” พวกเขาทั้งสามน้อมรับอย่างนอบโน้มต่างคิดบางสิ่งบางอย่างในใจเยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน “อ้ะเนะเนะ?” สรุปว่ากินได้หรือไม่เยี่ยนอวี๋หยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเด็กน้อยอย่างขบขัน “แมวเหมียวจอมตะกละ”อีอิ่นลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆยิ้มพลางพูดว่า “น ้าเต้ากินไม่ได้หรอกแต่ข้างในมีของให้เจ้าลองกินได้นะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าตาลุกวาว!เขามองไปที่ท่านแม่ เห็นได้ชัดว่ากำลังขออนุญาตจากท่านแม่เยี่ยนอวี๋ย่อมไม่อนุญาต “ใต้เท้าอีอย่าตามใจเขานักเลยเขาเพิ่งทานอิ่ม มิได้หิวหรอก”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหน้าเศร้าหมองและล้มทับบนอกของอีอิ่นไม่ไหวติงแล้ว
อีอิ่นจะทนได้อย่างไร เขายิ้มกล่าวว่า “มิเป็นไร เรื่องเล็กน้อยนานๆทีจะเจอทารกน้อยที่มีสายตาแหลมคม ผู้อื่นไม่รู้เลยว่ามันกินได้ต้องให้เขาลองชิมแล้วแต่เด็กน้อยที่เพิ่งกินน ้าค้างหลิงเซียงไปต้องรอหนึ่งเดือนจึงจะกินได้”“ไม่ใช่นะขอรับแม้เรามีความคิดเช่นนั้นก็มิกล้าพูดหรอก” เยี่ยนจื่อเสากล่าวอย่างจริงใจ“ใช่แล้ว” เฟิงจื่ออวิ๋นหัวเราะ “สิ่งของของอาจารย์ย่อมเป็นสมบัติชั้นดีข้าเองก็อยากกัดสักคำ แต่ติดที่ไม่กล้
