้วยความน้อยเนื้อต ่าใจ จึงทำให้นางยั้งปฏิกิริยาของตนไว้ “เป็นอะไรหรือ”“เจ้ารังแกข้า” ต้าซือมิ่งตอบอย่างจริงใจ “จบกัน ข้ายังจำอะไรไม่ได้เลย”เยี่ยนอวี๋ “…”ตอนแรกนางยังไม่เข้าใจ จนตอนนี้เมื่อนางเข้าใจแล้ว นางผลักศีรษะของเขาออกจากไหล่ทันที!เจ้าคนนี่… น่ารำคาญจริงๆ! พูดดีๆ ไม่เป็นรึไง!ต้าซือมิ่งที่ถูกผลักออกกลับถอนหายใจยาว “ดูสิ เจ้ายังไม่ยอมรับอีก”“หุบปาก!” เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าอินหลิวเฟิงและคนอื่นๆ ที่อยู่บนรถคันเดียวกันแอบมองมาทางนี้แล้ว!จากนั้นต้าซือมิ่งที่ถูกตวาดให้หุบปากก็มองภรรยาของตนเงียบๆแสดงสีหน้า ‘เจ้ารังแกข้าอีกแล้ว’ อย่างไรอย่างนั้น
เยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะ นางตัดสินใจไม่มองเขาอีก นางหันกลับมามองเด็กน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมอกของนางอย่างใจจดใจจ่อต้าซือมิ่งประสานมือและจ้องมองภรรยาที่อยู่ตรงหน้า นัยน์ตาของเขาราวกับมีคลื่นใต้น ้ากำลังพล่าน มีเรื่องหนึ่งที่เขามั่นใจได้แล้วฉะนั้น…เมื่อคนทั้งขบวนเข้าไปถึงโถงจัดเลี้ยงในราชสำนัก ต้าซือมิ่งไม่แปลกใจเลยที่ที่นั่งของเขาและที่นั่งของภรรยาจะห่างกันไกลเช่นนี้“ต้าซือมิ่ง เชิญทางนี้ขอรับ” เหอซงผู้รับผิดชอบดูแลต้าซือมิ่งกล่าวอย่างนอบน้อมแต่แล้วต้าซือมิ่งกลับปฏิเสธ “เปลี่ยนที่ของข้ามาตรงนี้”เมื่อเหอซงเห็นตำแหน่งที่ต้าซือมิ่งชี้เป็นตำแหน่งที่อยู่ต่อหน้าองค์ฮ่องเต้ และอยู่ข้างปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน เขาจะอนุญาตได้อย่างไรเล่า ฮ่องเต้คงพิโรธ ไม่สิ ฮ่องเต้พิโรธ
