ี่ยวเป่าได้ยินว่ากำลังเรียกเขา เขาก็มองไปที่ท่านแม่ของเขาทันที “แม!”“จ๋า” เยี่ยนอวี๋ตอบด้วยแววตายิ้มและลูบศีรษะโล้นของลูกน้อย“เสี่ยวเป่าชอบท่านลุงหรือไม่”“ชอบ! ชอบ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบอย่างมีความสุขมันทำให้ลุงรองบางคนอิจฉา “เสี่ยวเป่าลำเอียง ลุงรองสอนให้เจ้าเรียกท่านลุงตั้งนาน แต่เจ้าไม่เคยเรียกเลย แต่วันนี้เมื่อท่านลุง
ใหญ่ของเจ้าปรากฏขึ้น เจ้าก็เรียกเสียอย่างนั้น ลุงรองเศร้าเหลือเกิน”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองลุงรองของเขาทันที บึ้งปากใส่แล้วเป่า‘ฮู้ๆ’ ราวกับว่าเขากำลังปัดเป่าความเจ็บปวดให้กับลุงรองของเขาและพ่นน ้าลายออกมาเล็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เขารีบมุดเข้าไปในอ้อมแขนของลุงใหญ่ทันที นอนนิ่งไม่ขยับ“เกิดอะไรขึ้น” เยี่ยนจื่อเยี่ยดูประหลาดใจ แต่รู้สึกว่าหลานชายของเขามีชีวิตชีวามาก เมื่อน้องชายและน้องสาวของเขายังเด็ก พวกเขาไม่ค่อยมีชีวิตชีวา และดูเหมือนว่าหลานชายของเขาจะเข้าใจสิ่งที่ผู้ใหญ่พูดได้ทั้งหมด“อายน่ะ” เยี่ยนอวี๋รู้ดี “พ่นน ้าลายออกมาเลยอายน่ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้ซึ่งถูกเปิดโปงพ่นลมทันที “แม!”“ฮ่า” เยี่ยนจื่อเยี่ยหัวเราะลู่หมิงยิ้มตาม “เด็กคนนี้ฉลาดจริงๆ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินคำชม เขาก็ยิ้มอย่างนุ่มนวลให้กับลู่หมิงในทันที ทำให้ลู่หมิงเบิกบาน “มามะ ให้ปู่ลู่อุ้มหน่อยได้หรือไม่”
“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยื่นมืออ้วนป้อมของเขาออกมา เห็นได้ชัดว่าให้ลู่หมิงหัวเราะอย่างร่าเ
