ริง “ฮ่าๆๆ ดีๆๆ เจ้าเด็กฉลาด”“ฮี่ฮี่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยิ้ม แสดงความน่ารักออกมาได้อย่างสมบูรณ์ และทำให้ลู่หมิงที่ไม่เคยหัวเราะ หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมากส่วนเยี่ยนจื่อเยี่ยที่ถูกแย่งหลานชายตัวน้อยของเขาไปก็หันกลับมามองที่ต้าซือมิ่งบางคนที่กำลังเดินอยู่ข้างเยี่ยนอวี๋ และยังเดินค่อนข้างใกล้ชิดอีกด้วยระยะห่างเช่นนี้ เยี่ยนจื่อเยี่ยย่อมมีไม่พอใจอยู่แล้ว แต่เขาไม่ได้เข้าไปแยกทั้งสองออกจากกันโดยตรง เขามองออกว่าน้องสาวคนเล็กของเขารู้สึกพอใจกับ ‘เขยในอนาคต’ คนนี้ที่ผ่านด่านท่านพ่อมาแล้วแต่ทว่า…เยี่ยนจื่อเยี่ยเอ่ยปากพูด “ต้าซือมิ่งหรงใช่หรือไม่”“พี่ใหญ่” หรงอี้ลืมตาขึ้นแล้วเรียกกลับเยี่ยนจื่อเยี่ยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “เจ้าอยากเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ก็ได้ถ้าต้องการ ผนึกฌานตบะและพลังวิเศษของเจ้า แล้วมาดวลกันที่
ลานสำนักศึกษา สาวน้อยตระกูลเยี่ยนของเราไม่ได้สู่ขอกันง่ายๆหรอกนะ”“พี่ใหญ่…” เยี่ยนจื่อเสาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แม้ว่าเขาจะมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับอุปนิสัยของต้าซือมิ่งก็ตาม แต่ในฐานะพี่ใหญ่! เขาก็ลังเลมากเช่นกันเม่ยเอ๋อร์แตกต่างออกไป นางร้องออกมาทันที “ได้เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่! ข้าเห็นด้วย ท่านว่าอย่างไร”เยี่ยนอวี๋เงยหน้า ก่อนที่นางจะพูดอะไร ต้าซือมิ่งก็ตอบรับ ‘คำท้า’เสียแล้ว “ฝากเนื้อฝากตัวด้วย”“เชิญ” เยี่ยนจื่อเยี่ยโบกแขนเสื้อเพื่อน้อมเชิญ
