าวได้ว่าน้องสาวของเขาต้องลำบากมากแค่ไหนความจริงก็ยากจริงๆ เยี่ยนอวี๋ไม่ได้พูดว่า ‘ข้าสบายดี’ เพราะ‘นาง’ ลำบากจริงๆ เสียสละไปทั้งชีวิต แลกมาด้วยชีวิตที่สั้นเพียงนี้…ผ่านไปนานพอควร เยี่ยนจื่อเยี่ยก็ระงับความปวดใจและถามด้วยน ้าเสียงแหบห้าว “แล้วต้าซือมิ่งคนนี้ล่ะ เจ้าบอกพี่ใหญ่มาตรงๆว่าเขารังแกเจ้าหรือไม่”ขณะพูดเยี่ยนจื่อเยี่ยก็ปล่อยน้องสาวของเขาและมองดูนางอย่างจริงจัง เห็นได้ชัดว่าต้องการคำตอบที่แน่นอนเพื่อตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรในภายหลังเยี่ยนอวี๋เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึงและตอบตามจริงว่า “ที่จริงแล้วข้าควรขอบคุณที่เป็นเขา ไม่ใช่กู้หยวนเหิง หรือคนอื่น” ชาติที่แล้วเป็นเพราะไม่ใช่เขา เด็กสาวคนนั้นคง…“พี่เข้าใจแล้ว” เยี่ยนจื่อเยี่ยเข้าใจเยี่ยนอวี๋พยักหน้าแล้วหยิบโอสถอายุวัฒนะออกจากถุงวิเศษ “พี่ใหญ่”เมื่อเห็นว่าเยี่ยนจื่อเยี่ยยิ้มแล้ว เหมือนหิมะและท้องฟ้าอันสดใส“เจ้าไม่กลัวว่าพี่จะตีเขาจริงๆ หรือ”
“นั่นคือสิ่งที่เขาสมควรได้รับ!” เยี่ยนอวี๋ตอบด้วยสายตาที่หรี่ลงเยี่ยนจื่อเยี่ยยกมือขึ้นและลูบเครื่องติดผมที่ขมับของน้องสาว ซึ่งมีความหมายว่า ‘พี่ใหญ่เข้าใจแล้ว’จากนั้น…ต้าซือมิ่งบางคนหึงมาก!และในขณะนั้นเอง…ยังมีสหายร่วมชั้นคนหนึ่งที่รู้จักเยี่ยนจื่อเยี่ย ได้ตะโกนเรียกอยู่ทางไม่ไกล “จื่อเยี่ย! จื่อเยี่ย! นี่คือภรรยาที่ท่านพ่อของเจ้าหาให้หรืองามจริงๆ!”
