น้าว่าให้เป็นเด็กไม่มีพ่อ!”ทันทีที่คำกล่าวนี้ออกมา…ต้าซือมิ่งบางคนก็ได้เดินออกมาจากสำนักศึกษา ดวงตาของเขามืดมนราวกับขุมนรก และร่างกายของเขาเผยให้เห็นถึงความโหดร้ายเล็กน้อยที่ไม่เคยมีมาก่อน! ถ้าไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋รั้งเขาไว้เกรงว่า…เยี่ยนอวี๋พูด “ข้าเอง”
เยี่ยนจื่อเสาเองก็ออกมาเช่นกัน จ้องเขม็งไปที่คนที่น่าจะเป็นยายของเขา และทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมท่านพ่อถึงไม่อยากพูดถึงบ้านฝั่งท่านแม่แล้ว!ยายแบบนี้! จะนับไปเพื่ออะไร!ส่วนเยี่ยนอวี๋ นางมองไปที่ ‘ยาย’ คนนั้นผ่านกู้หยวนเหิง ดวงตาของนางเย็นชาและกดดัน “ท่านจะบอกว่าท่านเคยสั่งสอนข้าอย่างนั้นหรือ”ชิวซูเฟินตะลึง! เห็นได้ชัดว่านางจำเยี่ยนอวี๋ไม่ได้ เพราะเยี่ยนอวี๋หน้าตาไม่เหมือนกับบิดามารดา แต่นางสวยกว่า สวยจนที่ชิวซูเฟินรู้สึกแสบตา “แน่นอน! ก่อนอายุสี่ปี เจ้าถูกเลี้ยงดูโดยข้า มาวันนี้แม้แต่ยายก็ไม่เรียก! เจ้า…เจ้านิสัยเสียจริงๆ! พ่อแม่ของเจ้าเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างไรกัน แม้แต่บรรพบุรุษก็ไม่รู้ ก็ไม่แปลก…แม่เจ้าตายเร็ว พ่อเจ้าก็เป็นคนดื้อรั้นจะเลี้ยงหญิงสาวคนหนึ่งได้อย่างไร ไม่แปลกใจเลยที่เขาเลี้ยงเจ้าให้เป็นคนไร้ค่าและไร้หัวใจเช่นนี้!”“ไร้สาระ! น้องสาวของข้าเกิดในสำนักชางอู๋ เติบโตในสำนักชางอู๋ จะถูกเลี้ยงดูมาจากอสรพิษอย่างท่านได้อย่างไร ท่าน…” เยี่ยนจื่อเสาที่โกรธจนตัวสั่นอยากจะก้าวไปข้างหน้าแล้วจับอสรพิษคนนี้โยนออกไปนอกโลกซะเขาไม่เคยคิดมาก่
