ือและเท้าที่เปล่งประกายของเขาด้วยความสงสัยต้าซือมิ่งบางคนสามารถรับรู้ได้ว่าลูกน้อยและสายเลือดของเขากำลังร้องรับกันอย่างเงียบๆ ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจ นี่เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน แม้ว่ามันจะคลุมเครือมาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขามองไปด้านข้าง“เป็นอะไรไป” เยี่ยนอวี๋สังเกตเห็นท่าทีประหลาดของต้าซือมิ่ง แต่นางคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับลูกน้อย เพราะสายตาของต้าซือมิ่งบางคนดูแปลกไปเล็กน้อยหรงอี้ไม่ได้ปิดบัง “ข้ารู้สึกได้ว่าเลือดของเจ้าตัวน้อยร้องรับกับข้า”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังกอดพ่อของเขาด้วยท่าทางใกล้ชิด“ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดา” ซ่งเฉินฟางยังคงลูบเคราและถอนใจยาว ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบันผู้ที่มีสายเลือดร้องรับกันนั้นล้วนเป็นผู้สูงส่งไม่ธรรมดาแต่ซ่งเฉินฟางไม่รู้ว่าสำหรับหรงอี้และลูกชายของเขา ความเชื่อมโยงระหว่างพวกเขาไม่ใช่การสะท้อนของสายเลือดธรรมดา แต่เป็นสายเลือดที่สามารถเชื่อมโยงได้โดยตรงแม้อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายหรือห่างไกลออกไปมากอย่างไรก็ตามต้าซือมิ่งหรงงงงวยเล็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะได้สติกลับมาอีกครั้งเพราะเยี่ยนอวี๋ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงแปลกนัก”“เพียงแค่รู้สึกแปลกนิดหน่อย เหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน”หรงอี้สารภาพและขอบคุณซ่งเฉินฟาง “ขอบคุณมาก”“ไม่กล้าๆ! ข้าไม่คู่ควรรับคำว่า ‘ขอบคุณ’ จากต้าซือมิ่งหรอกเพียงแค่ยืมดอกไม้ถวายพระเท่านั้น” ซ่งเฉินฟางโบกมือซ ้าแล
