มืออ้วนป้อมของเยี่ยนเสี่ยวเป่าล้วงเข้าไป!ล้วงจนมารดาของเขา…พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของต้าซือมิ่งเสียงดัง ปัง ฝ่ายหลังดูผอมแห้ง แต่กล้ามเนื้อหน้าอกกลับแข็งแรง หากไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของเนื้อกายของเยี่ยนอวี๋ไม่แย่นัก มิเช่นนั้นเขาอาจจะเลือดกำเดาไหลก็เป็นได้แต่ถึงแม้จะไม่มีเลือดกำเดาไหล ต้าซือมิ่งบางคนก็ห้ามไว้ได้ และเอวที่อ่อนนุ่มของชายผู้นั้นก็พานางมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาจริงๆ“แม! แม! ฮี่ฮี่!” เจ้าเด็กดื้อบางคนยังตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ท่ามกลางบิดามารดาราวกับดูชอบเป็น ‘ไส้ขนม’ ในขนมสอดไส้นักช่างความสุข…เยี่ยนจื่อเสาดูต่อไปไม่ได้แล้ว ทั้งยังอยากจะลุกขึ้นดึง ‘มือปลาหมึก’ ของต้าซือมิ่งออก แต่เขาอดทนไว้แล้ว เพราะไม่จำเป็นต้องถึงมือเขาเยี่ยนอวี๋ขัดขืนจนล้มลงกับพื้นด้วยตัวเองแล้ว กระโปรงพลิ้วไหวราวกับดอกโบตั๋นบานสะพรั่ง สง่างามและหรูหรา สวยงามมาก! มองจนเจ้าตัวน้อยเหม่อลอย
“งามมาก…” เอ้อร์เหมารู้สึกว่านี่มันยิ่งกว่าเทพเซียนอีก! น่าเสียดายที่นายน้อยของพวกเขาไม่ได้เรื่อง ยังไม่ทันได้โตเลยก็ ‘ตาย’เสียแล้วแม้แต่อินสวินอี้ผู้มีประสบการณ์ด้านเกี้ยว ‘สาวงาม’ มาหลายปีก็ยังตะลึงกับความงามนี้เช่นกัน ไม่มีใครที่สามารถสวมใส่เสื้อผ้าหลากสีให้ดูสูงส่งและสง่างาม และไม่อาจดูถูกเหยียดหยามได้เหมือนกับเยี่ยนอวี๋เลยคนทั่วไปสวมใส่ มักจะให้ความรู้สึกเชยมาก…มีเพียงเยี่ยนอวี๋เท่านั้นที่สามารถยับยั้งชุดที่มีสีสันเพียง
