เยี่ยนจื่อเสาที่เห็นลูกศิษย์ในเสื้อสีน ้าเงิน แต่ล้มอยู่กับพื้นคนหนึ่งก็รีบไปหาอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเขาพยุงลูกศิษย์ที่หมดสติขึ้นมาก็พบว่าไม่ใช่พี่ใหญ่ของเขา…อย่างไรก็ตามเยี่ยนจื่อเสายังคงป้อนโอสถเม็ดหนึ่งให้กับอีกฝ่ายแต่คนคนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินกว่าจะกลืนโอสถได้ เยี่ยนอวี๋ใช้เข็มแทงเข้าไป โอสถเม็ดนั้นถึงได้กลืนลงไปได้“ว่าไปแล้วกูไหน่ไนเจ้ารักษาคนได้จริงๆ หรือไม่” ทุกครั้งที่อินหลิวเฟิงเห็นคุณหนูใหญ่คนนี้ช่วยใครสักคน ดูเหมือนว่ากำลังจะฆ่าคนอย่างไรอย่างนั้น ลงมือ ‘โหดเหี้ยม’ มากแต่คำถามของเขาก็พบกับพลังโต้แย้งของเม่ยเอ๋อร์ในทันที“แน่นอน! คุณหนูใหญ่ของเราทำได้ทุกอย่าง!”“…ก็ได้” อินหลิวเฟิงไม่กล้าพูดอะไรอีก รู้สึกว่าถ้าถามอีกอาจถูกเม่ยเอ๋อร์ท้าดวลเดี่ยวๆ ได้ เดี๋ยวนี้คนผู้นี้อารมณ์ร้ายจริงๆ!หลังจากนั้น แม้ว่าอินหลิวเฟิงจะขี้ขลาด แต่เม่ยเอ๋อร์ก็ถามขึ้น“ข้าคิดว่าท่านยังไม่เชื่อ”“ไม่ๆ! เม่ยเอ๋อร์เจ้าต้องเข้าใจผิดแน่นอน ข้าเชื่อ…ข้าเชื่อในความสามารถของกูไหน่ไนเสมอ! ไม่เชื่อลองถามเอ้อร์เหมาดูสิ” อินหลิวเฟิงโยนให้เอ้อร์เหมาทันที
สำหรับเอ้อร์เหมา เขากล่าวว่า “พี่เม่ยเอ๋อร์อย่าได้อารมณ์เสียไปเลย นายน้อยของข้าสมองไม่ค่อยดีนัก ท่านเองก็รู้ ฉะนั้นไม่ต้องถือสาเขาหรอก”อินหลิวเฟิง “…”เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับรู้สึกว่ามีลมพัดผ่านหูของเขาไป! เขาตกใจปล่อยม่านป้องกันออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เ
