ม่ยเอ๋อร์ดึงดาบขนาดใหญ่ออกมาทันทีด้วยความตื่นเต้นและฟันออกไป!“นี่!” อินหลิวเฟิงแทบอาเจียนเป็นเลือด แต่เขารู้ทันทีว่าที่เม่ยเอ๋อร์ฟันนั้นไม่ใช่เขา เขาเสกกรงเล็บอันแหลมคมออกมาอย่างรวดเร็วปัดออกไปทางใบหูโดยอาศัยความรู้สึกในการระบุตำแหน่งโฮก!เสียงโหยหวนน่ากลัวดังขึ้นจากด้านข้างของอินหลิวเฟิง เม่ยเอ๋อร์หายตัวไปกดสัตว์ประหลาดที่ถูกตีออกมาลงพื้นทันที“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองดูอย่างตื่นเต้น พบว่าเม่ยเอ๋อร์กำลังเหยียบสุนัขสีดำตัวใหญ่อยู่ก็ประหลาดใจมาก “อ้ะเนะเนะ!”สุนัขตัวใหญ่ตัวนั้นใหญ่กว่าสุนัขทั่วไปสามถึงสี่เท่า ดูจากขนาดแล้วมันดูคล้ายกับหมาป่าแข็งแกร่งตัวหนึ่งแต่ดูเหมือนสุนัขจริงๆ และมีกลิ่นอายของอสูร
“นี่ไม่ใช่อสูรสุนัขที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของภูเขาไท่หังหรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เยี่ยนจื่อเสางุนงงและต้องการไปตรวจสอบ แต่เม่ยเอ๋อร์ก็ห้ามเขาไว้ “ถอยออกมา!”เยี่ยนจื่อเสาไม่กลัวเลย “ไม่เป็นไร มันทำอะไรข้าไม่ได้”“ข้ากลัวว่าท่านจะฆ่าข้าต่างหาก!” เม่ยเอ๋อร์ต้องพูดให้ชัด!เยี่ยนจื่อเสา “…”ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเม่ยเอ๋อร์ถึงได้แอบจ้องเขาอย่างลับๆและเยี่ยนอวี๋ในตอนนี้ก็เห็นเบาะแสเช่นกัน “น่าจะเคยมีสัตว์ประหลาดตัวใหญ่มาที่นี่ และจู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น สุนัขตัวนี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ”“เป็นไปได้อย่างไร” อินหลิวเฟิงไม่เข้าใจ “ที่นี่คือสำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ แม้นจะมีค่ายกลที่สามารถต่อกร
