กับผู้แข็งแกร่งขั้นตำนาน หรือแม้จะเป็นต้าซือมิ่งก็คงไม่สามารถเข้ามาโดยไร้ร่องรอยหรอกกระมัง แล้วจะทำอย่างไรดี…”“เขาทำได้” เยี่ยนอวี๋กล่าว“หา?” อินหลิวเฟิงตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้ว ถึงได้เข้าใจความหมาย เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ต้าซือมิ่งที่โยกกายไปมาพร้อมกับเด็กน้อยในอ้อมกอด เห็นได้ชัดว่ากำลังกล่อมลูกอยู่
“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เบนความสนใจจากสุนัขไปที่ดอกไม้เขาชี้สื่อชัดว่าต้องการเด็ดดอกไม้ แต่ถูกอินสวินอี้ผู้มีสายตาแหลมคมหยุดไว้ทันที “อย่า! นี่เป็นดอกโสมโบราณที่อีอิ่นรักมาก”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปที่บิดาของเขา ฝ่ายหลังลูบศีรษะโล้นของลูกน้อย ทำเอาอินสวินอี้กังวลมาก กลัวว่าคนที่รักลูกมากคนนี้จะรักลูกไร้ขีดจำกัดแล้วเด็ดดอกไม้นั่นไป!สุดท้าย…ปิ้ววว!ต้าซือมิ่งที่เสกดอกไม้ออกมาจากนิ้วของเขาได้เรียกเสียงร้อง‘อ้ะๆ’ จากเจ้าตัวน้อยได้ “พ่อ! พ่อ! พ่อ!” ท่านพ่อคนงามเก่งจริงๆ!อินสวินอี้ “…”ยอมแล้ว การมีความสามารถอันทรงพลัง และยังสามารถใช้มันกล่อมลูกได้ คงไม่มีใครอีกแล้วและเยี่ยนอวี๋ที่ไม่พบเบาะแสใดๆ ก็พูดขึ้น “ไปเถอะ ส่งคนกลับไปรักษา และให้คนจากสำนักศึกษามาดู บางทีอาจมีเบาะแสมากกว่าเราก็ได้”“ใช่แล้ว เราไม่คุ้นชินกับที่นี่” อินสวินอี้เห็นด้วยอย่างมาก และสั่งให้เอ้อร์เหมาไปตามคนมา
ท่านอาจารย์ของสำนักศึกษาทราบดังนั้นตกใจ! แต่ก็ไม่ได้โยนความผิดให้กับกลุ่มเยี่ยนอวี๋แต่อย่างใด แต่พวกเขากลับพบเบาะแสอย่า
