นี้ได้ ซึ่งทำให้เสี่ยวเป่าตัวน้อยกลายเป็นเด็กน้อยผู้บ้าหญิงสาวไปแล้วเพราะเขากำลังอ้าปากจ้องมองมารดาของเขา จากนั้นก็ส่งเสียง ‘อ้า’ยาวๆออกมาอย่างเป็นจังหวะเยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว แต่กลิ่นอายกลับเย็นชาจ้องไปที่ต้าซือมิ่งบางคน แต่หารู้ไม่ว่า! นางเช่นนี้ยิ่งดูงดงามมากขึ้นไปอีก ทั้งสง่างามหรูหรา และเยือกเย็น ทำให้ดวงตาของต้าซือมิ่งค่อยๆ มืดลง “งาม”“แม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเอนตัวออกมาแล้วเอื้อมมือไปหาท่านแม่คนงามของเขาเพื่อกอดเยี่ยนอวี๋ “…”เจ้าตัวแสบคนนี้! ทำเรื่องไม่ดีแล้วยังจะมากอดอีก
“แม! แม” เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้ซึ่งไม่รู้อะไรเลย อยากจะให้ท่านแม่ของเขากอดเร็วๆ กลายเป็นเจ้าหมาน้อยไปแล้วโดยสมบูรณ์เยี่ยนอวี๋ที่ไม่สามารถต่อกรกับลูกที่น่ารักน่าชังผู้นี้ได้ ทำได้เพียงเอื้อมมือไปรับลูกน้อยมา “เจ้าตัวแสบ!”“ฮี่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังยิ้ม กอดแม่ของเขาอย่างพึงพอใจแล้วหันไปมองที่ท่านพ่อคนงามของเขา และยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งขึ้น“…พ่อ แม อ้ะเนะเนะ!” งามจริงๆ!และคราวนี้ อินสวินอี้สามารถเดาได้ว่าเจ้าตัวน้อยพูดอะไร ทั้งยังเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง! ก่อนหน้านี้เขาที่ไม่ค่อยสนใจรูปร่างหน้าตาของต้าซือมิ่งมากนัก แต่ตอนนี้ไม่บอกไม่ได้ว่าเขางดงามมาก!งดงามมากจริงๆ!สำหรับเอ้อร์เหมา เขาก็จำต้องเอ่ยจริงๆ ว่า “นายน้อย ท่านไม่เพียงแต่พ่ายในความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่รูปลักษณ์ของท่านยังด้อยกว่ามาก โดยเฉพาะเส้นผมนี้…”“หุบปากไปเล
