ย!” อินหลิวเฟิงยัดขนมใส่ปากเอ้อร์เหมา! ไม่อยากได้ยินคำพูดจากเจ้าคนใช้ผู้นี้แม้แต่คำเดียว ใครไม่รู้บ้างว่าต้าซือมิ่งหน้าตาดี เพียงแต่…เขาเองก็เพิ่งสังเกตเห็นเมื่อครู่นี้เช่นกัน ต้าซือมิ่งที่ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดุจดวงดาว และท่วงท่างดงามราวกับหยกช่างเหมาะกับประโยคที่ว่า “ผู้สง่างามคือสุภาพชน ใฝ่รู้คือผู้ยอด
เยี่ยม ฝึกวินัยขัดเกลาตนยิ่งดีงาม หยกงามสวยสดห้อยข้างหู อัญมณีประดับหมวกราวดวงดาว” นี่…จุ๊ๆ!และต้าซือมิ่งที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าสวมชุดคลุมสีดำจึงมีกลิ่นอายสง่างามและต้องห้ามกระจายออกมาต้องรู้ว่าต้าซือมิ่งแห่งตำหนักซือมิ่งนั้นเป็นอย่างที่กู้หยวนซูกล่าวว่า ไม่เคยแต่งงาน สง่างามและศักดิ์สิทธิ์ด้วยความงามอันน่าทึ่งของทั้งสองตรงหน้าเขา อินสวินอี้จึงลืมสิ่งที่จะพูดไป พวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่นะ อ้อ! สัตว์ประหลาด!และเยี่ยนอวี๋ในขณะนี้ก็ได้ยื่นมือออกไปเพื่อขออะไรบางอย่างจากต้าซือมิ่งแล้ว “ยังไม่เอามาอีก!” หากผู้กระทำผิดไม่ใช่ลูกของนาง นางคง…“เอาไป” เมื่อต้าซือมิ่งผู้เป็นคนดีมอบกล่องหยกในมือของเขาให้ปลายนิ้วของเขายังสัมผัสฝ่ามือของนาง ‘โดยไม่ได้ตั้งใจ’ อีกด้วยทำเอาเยี่ยนอวี๋มองดูเขาอย่างเย็นชาอีกครั้ง แต่เขาก็กะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “เป็นอะไรไป”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูด สวย!อย่างไรก็ตามเยี่ยนอวี๋ได้กลับมานั่งพร้อมกับลูกน้อยของนางแล้ว และตั้งใจเอนหลังพิงเก้าอี้อีกด้านเพื่อรักษ
