าระยะห่างจากต้าซือมิ่งบางคน ท่าทาง ‘เด็กน้อย’ เช่นนี้แตกต่างไปจากท่าทางปกติของนาง
และต้าซือมิ่งยังยกมือขึ้นมาเท้าศีรษะเบาๆ บนโต๊ะ วางขาของเขาไว้บนเก้าอี้ขนาดใหญ่ และเอนตัว ‘ในแนวนอน’ ไปทางเยี่ยนอวี๋ด้วยการกระทำดังกล่าว ทำให้เขาดูสง่างามและมีเกียรติ ทำให้เอ้อร์เหมาแอบพึมพำอีกครั้งว่า “นายน้อยเทียบไม่ติดจริงๆ ไม่ได้เลยจริงๆ การกระทำแบบเดียวกัน แต่นายน้อยทำออกมามีเพียงคำว่า ‘ไร้ระเบียบ’ เท่านั้น”อินหลิวเฟิงที่ได้ยินเสียงพึมพำของคนใช้โดยไม่ได้ตั้งใจสีหน้าดำสนิทราวกับก้นหม้อ และใช้พัดตีลงไป! แต่เอ้อร์เหมาที่ตื่นตัวอย่างยิ่ง หลบหลีกการโจมตีได้อย่างรวดเร็ว“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากระโดดขึ้นจากแขนของท่านแม่อย่างตื่นเต้น ยืนบนเก้าอี้อย่างมั่นคง และเริ่มเล่นกับท่านพ่อของเขา“พ่อ…เนะ!”เยี่ยนอวี๋ทนมองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว นางทำได้เพียงมุ่งความสนใจไปที่กล่องหยก และเริ่มเปิดมันดึงดูดความสนใจของอินสวินอี้ และสิ่งที่ทั้งสองมองเห็นพร้อมกันนั้น…ของชิ้นหนาเท่านิ้วหัวแม่มือ แต่ขาวเหมือนหยก!?“อะไรนะ” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจจริงๆ“สิ่งที่อยู่ใต้ตำหนักซือมิ่ง นี่เป็นสภาพที่หมดแรง”
“เจ้าแน่ใจหรือ” เยี่ยนอวี๋ไม่เห็นร่องรอยใดๆ ของการหมดแรงบนวัตถุที่เรียบเนียนเหมือนหยกนี้ อีกอย่างยังมีกลิ่นอายที่ทำให้นางรู้สึกไม่คุ้นเคยมากแต่เมื่อต้าซือมิ่งฉายแสงสีม่วงไปทางสิ่งของนั้น ของสิ่งนั้นก็ค่อยๆ กลายเป็นก้อนเนื้อสีดำพร้อมกับ
