ฟางตอบอย่างตรงไปตรงมาอาจารย์วัยกลางคนต้องพูดว่า “ตอนแรกข้าก็ตั้งใจอย่างนั้น แต่ผู้มาเยือนยังพาคนจำนวนมากมาจากเมืองหลวงด้วย และพวกเขาไม่ได้ถือว่ามาสำนักศึกษา อันที่จริงก็ไม่ถือว่าหาเรื่อง โอ๊ย! ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนไปดูเองดีหรือไม่”เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างรวดเร็ว “เช่นนั้นข้าจะออกไปดู”“เชิญ”อาจารย์วัยกลางคนได้ต้อนรับคนหลายคนที่ทางเข้าสำนักศึกษาเม่ยเอ๋อร์ขี้สงสัยเป็นคนแรกที่รับรู้ “ขยะมาแล้ว?!”ตอนนี้…นอกสำนักศึกษา!กู้หยวนเหิง…ขยะที่เม่ยเอ๋อร์ว่ามาแล้วจริงๆ และว่ากันว่าเขาคุกเข่าคำนับทุกสามก้าวมาจากเมืองหลวง และได้ดึงดูดผู้ชมจำนวนมากรวมตัวกัน “กู้ชีหลางคิดจะทำอะไร”
และกู้หยวนเหิงที่เปลือยท่อนบนแบกหนามไว้บนหลังนั้นทั้งโขกศีรษะและร้องไห้ “จื่ออวี๋…ได้โปรดแต่งงานกับข้าเถอะ! เจ้าตำหนิข้าทุบตีข้า ด่าข้าก็ได้ แต่ได้โปรดอย่าทิ้งข้า! ต้องคิดเผื่อ…” ลูกของเรา!กู้หยวนเหิงซึ่งไม่สามารถพูดประโยคต่อไปได้จนจบก็ถูกกดไว้ด้วยกลิ่นอายของต้าซือมิ่งบางคน! ในสายตาของฝ่ายหลังมีแสงสีม่วงที่แตกสลายอยู่“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ตื่นเต้นเช่นกัน “อ้ะเนะเนะ!” พ่อ!คนร้ายมาแล้ว! ตีเขา!ต้าซือมิ่งบางคนก็มีเจตนาเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงอุ้มเจ้าตัวน้อยและกำลังจะออกจากสำนักศึกษาแต่ขณะนั้นเอง…เสียงชราแต่เฉียบคมดังมาจากระยะไกล “การแต่งงานครั้งนี้! ข้าเห็นด้วย! ในฐานะที่เป็นย่าของปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน ข้ามีสิทธิ์ที่จะเห็นด้วย!”
