ย้อนกลับไป…” เยี่ยนจื่อเสาจำวันสอบอันมืดมิดเหล่านั้นได้ และเขาไม่ต้องการทำอีก มีความทรงจำไว้ก็พอ ไม่อยากทำมันอีกครั้งแล้วเหตุผลหลักคือ ท่านอาจารย์ของสำนักศึกษาเก่งกาจมาก หากไม่เชื่อฟังจะถูกสั่งสอนจนสงสัยในชีวิต แล้วเรียนเพิ่มเป็นสองเท่าหนังศีรษะเสียววาบจริงๆ!แต่ลูกศิษย์ในสำนักศึกษาทุกคนล้วนรู้สึกขอบคุณสำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ เป็นพวกเขาที่ได้สร้างลูกศิษย์ทุกคนทั้งในปัจจุบันและอนาคต และยังทำให้ลูกศิษย์เข้าใจ…มีเพียงผู้ฝึกสอนของสำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่จะพร ่าสอนซึ่งกันและกัน คนนอกจะไม่ทำเช่นนี้ แม้แต่ญาติมิตรสนิทก็อาจไม่สามารถชี้แนะ สั่งสอนโดยไม่เก็บความรู้ไว้เลยเช่นนี้ได้
“ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์จางเป็นอย่างไรบ้าง อีกสักครู่อยากจะไปเยี่ยมเยือนเขาเสียหน่อย” เมื่ออินหลิวเฟิงนึกถึงชายในอดีตคนนั้นในใจเต็มไปด้วยความเคารพ เยี่ยนจื่อเสาก็เช่นกันขณะที่พวกเขาทั้งสองกำลังถอนหายใจอยู่ก็มีผู้ฝึกอาวุโสคนหนึ่งหยุดพวกเขาไว้ “พวกเจ้ามาพบเยี่ยนจื่อเยี่ยหรือ”“ใช่ขอรับ” เยี่ยนจื่อเสาตอบตามสัญชาตญาณด้วยการโค้งคำนับเก้าสิบองศาบุรุษคนนั้นยังโค้งคำนับและกล่าวว่า “มาผิดเวลาแล้วจริงๆเยี่ยนจื่อเยี่ยไม่ได้อยู่ในหอพักตอนนี้ พวกเจ้าไปหาที่ใต้เท้าจี้จิ่วเถิด”“ขอบคุณมากขอรับ” ทุกคนกล่าวขอบใจ ภายใต้การนำโดยอินสวินอี้ พวกเขามุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของประตูเทียนเหมิน นั่นเป็นที่พำนักของจี้จิ่วอีอ
