ๆ ของเขา “อ้ะเนะ? แม!” ทำไมเสี่ยวเป่านอนข้างท่านแม่แต่ตื่นมาข้างท่านลุงรองได้เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่สามารถเข้าใจได้ยกก้นน้อยๆ ของเขาขึ้นแล้วคลานไป ยังคงจะหาท่านแม่หรือไม่ก็ท่านพ่อของเขา จากนั้นเขาก็หาพบจริงๆ เพราะเยี่ยนอวี๋ปรากฏตัวแล้ว“แม!” ดวงตามัวหมองของเยี่ยนเสี่ยวเป่าเปิดขึ้นด้วยรอยยิ้ม และเข้าไปหามารดาของเขาแล้วเยี่ยนอวี๋อุ้มลูกน้อยไว้ในอ้อมกอดของนาง และตบหลังอันอ่อนนุ่มของลูกน้อย “โอ๋ๆ”“หาว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังหาวถึงได้หลับตาลงอย่างสบายใจแล้วผล็อยหลับไปอีกครั้งเยี่ยนจื่อเสาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง “ติดแม่ขนาดนั้นเชียวหรือ”“เขายังเด็กอยู่” เยี่ยนอวี๋ตบหลังลูกน้อย รู้สึกว่าลูกน้อยเป็นเด็กดีมากพอแล้วต้าซือมิ่งเฝ้าดูอย่างเงียบๆ เมื่อเขาเห็นว่าลูกน้อยหลับสนิทแล้วจึงได้สัมผัสศีรษะโล้นของเขา “ช่างไหวพริบดีจริงๆ กลิ่นอายของข้าปกคลุมไว้ เขายังสามารถตรวจจับสิ่งผิดปกติได้”
“พูดถึงเรื่องนี้ พวกเจ้าสังเกตหรือไม่ว่าเสี่ยวเป่าไม่มีเส้นผมขึ้นเลย” เยี่ยนจื่อเสาคิดเกี่ยวกับคำถามนี้มาระยะหนึ่งแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้ถามเลยต้าซือมิ่งที่เก็บมือเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่เยี่ยนอวี๋กล่าวว่า “เด็กทารกทุกคนก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ”“จริงหรือ” เยี่ยนจื่อเสาผู้ซึ่งไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อน รู้สึกว่าผิดปกติ“ปกติ แม้ว่าเด็กคนอื่นๆ จะไม่ใช่ เสี่ยวเป่าของเราจะแตกต่างจากคนอื่นก็ไม่เป็นไร ข้าและบิดาของเขาก็ไม่ได้เป็นค
