นศีรษะล้าน เสี่ยวเป่าจะมีผมขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว” เยี่ยนอวี๋ไม่กังวลเลยต้าซือมิ่งบางคนเห็นด้วย “อีกไม่นานเกินรอ อาจเป็นเพราะสมรรถภาพทางกาย”“เอาล่ะ ไม่มีปัญหาอะไรก็ดี ข้าเพียงแค่เป็นห่วงว่าร่างกายไม่ดีหรือเปล่า” เยี่ยนจื่อเสาแค่เตือน และไม่ได้ใส่ใจมากนัก จากนั้นก็แนะนำให้ทั้งสามคนออกไปโดยเร็ว เขาจะนอนแล้วเช่นกัน“ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก เมื่อคืนยังถูกท่านพ่อลากตัวไปทุบตีอีก ท่านพ่อที่เป็นบ้าจากการดื่มสุราไม่เอาแล้ว ข้าต้องนอนพักสักครู่ พวกเจ้าไม่ต้องนอนก็ไปเล่นกันนะ” เยี่ยนจื่อเสาได้ผลักครอบครัวน้องสาวออกไปทั้งสามคน แล้วไปนอนพักต่อไปแล้ว
แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ในตำนานแล้ว แต่มีท่านพ่อที่เป็นบ้าจากการดื่มสุรานั้น เขาก็ค่อนข้าง ‘เศร้า’ เช่นกัน วันนี้ก็เจอเรื่องตกใจอีก ต้องนอนเพื่อชดเชยความเหนื่อยล้าทางจิตใจของเขาและต้าซือมิ่งที่ถอยออกมาก็จำบางสิ่งได้ และอธิบายว่า “ข้าจะกลับไปที่ตำหนักซือมิ่งสักรอบ เจ้าและ เสี่ยวเป่ากลับไปนอนก่อนเถอะ”“อืม” เยี่ยนอวี๋ไม่คิดว่าสิ่งที่เขาพูดมีอะไรไม่ปกติแต่เม่ยเอ๋อร์ที่กลับจากการฝึกดาบแล้วรู้สึกว่าต้าซือมิ่งคนนี้กำลังเอาเปรียบคุณหนูใหญ่อีกแล้ว ทำเหมือนคุณหนูใหญ่กำลังรอให้เขาเข้านอนอย่างนั้นล่ะ!ต้าซือมิ่งพูดขึ้นอีกว่า “เช่นนั้นข้าไปแล้ว”“ได้” เยี่ยนอวี๋ไม่ได้คิดมาก และกล่าวว่าอีกว่า “ต้องการอะไรก็ว่ามาได้”“ได้” ต้าซือมิ่งซึ่งคิ้วและดวงตาเจือไปด้วยรอยยิ
