้มเดินออกไปด้วยความพึงพอใจเยี่ยนอวี๋ไม่ได้สังเกตว่าบทสนทนาระหว่างทั้งสอง ดูเหมือนเป็นคู่รักกันมากนัก“อืออ!” และเจ้าตัวน้อยที่หลับสนิทดูเหมือนจะรู้สึกว่าบิดาของเขาจากไปแล้ว เริ่มมีท่าทีจะตื่นขึ้น
เยี่ยนอวี๋เกลี้ยกล่อมเบาๆ ทันที “โอ๋ๆ”เจ้าตัวน้อยบางคนค่อยๆ ผล็อยหลับไป เยี่ยนอวี๋จุมพิตลูกน้อย“เจ้าเด็กดื้อ”จุ๊บ! เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เม้มริมฝีปากขณะหลับกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของมารดาอย่างน่ารักน่าชัง ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่หลงลูกชายยิ่งโงหัวไม่ขึ้นหากไม่ใช่เพราะเม่ยเอ๋อร์เตือน เยี่ยนอวี๋อาจยังคงยืนอยู่นอกประตูห้องพี่รอง และมองดูลูกน้อยอีกนานและเยี่ยนจื่อเสาที่ยังไม่หลับกำลังมองขึ้นไปบนหลังคาและถอนหายใจ “น้องเขยคนนี้ ปกติแล้วดูฉลาดมาก แต่ครั้งนี้กลับทิ้งเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไว้ แล้วหนีไปคนเดียวเสียอย่างนั้น!”เยี่ยนจื่อเสาที่ยังเป็นกำลังใจให้กับต้าซือมิ่งบางคน ทั้งหวังให้น้องสาวอย่าได้แต่งงานเร็วนักนอนไม่หลับ ดังนั้นเมื่อเขาตื่นขึ้นเป็นครั้งที่สองในตอนเช้า จิตใจจึงยังคงเฉื่อยชาอยู่บ้างเล็กน้อยตรงกันข้ามกับอินหลิวเฟิงที่ร่าเริง “พี่รองเสา อย่าหาว่าข้าพูดเลยนะ! ท่านไปทำอะไรมาเมื่อคืนอย่างนั้นรึ”“ข้ากำลังคิดถึงครอบครัวของข้า” เยี่ยนจื่อเสาขยี้ตาอันแห้งกร้าน คิดว่าโชคดีที่การฝึกฌานของเขาในตอนนี้ยังดี ไม่เช่นนั้นคงจะศีรษะล้านจริงๆ แล้ว
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ คนใช้ก็มารายงานแล้ว “นายน้อยต้าซือมิ่งมาแล้
