วขอรับ”“โอ้” อินหลิวเฟิงอยากจะเข้าไปต้อนรับเขา แต่พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาจัดให้ต้าซือมิ่งอาศัยอยู่ในจวน “ต้าซือมิ่งออกไปแล้วหรือ”“นายน้อย มาแล้วขอรับ ไม่ใช่ออกไป”“ข้ารู้! ข้าหมายความว่าเขาเคยออกไปแล้วหรือ”“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ ท่านเองก็ไม่ได้บอกให้ข้าน้อยคอยเฝ้าต้าซือมิ่งไว้ ข้าน้อยจึงไม่กล้า” ทหารเฝ้าจวนอ๋องอินทำเอาอินหลิวเฟิงหมดคำจะพูด จนต้องโบกมืออย่างเงียบๆ “ไปเถอะ”“ขอรับนายน้อย” ทหารเฝ้ายามก้าวถอยหลังทันทีเอ้อร์เหมาเปิดปาก “นายน้อย ท่านอยากให้ซานเหมามาเป็นองครักษ์ของท่านมิใช่หรือ ท่านดูเจ้าเถี่ยโถวนี่ฝึกฝนมาพร้อมกับซานเหมา ท่านยังต้องการหาซานเหมาอีกหรือไม่”อินหลิวเฟิง “…”เหตุใดเขาที่เป็นถึงนายน้อยแห่งโยวตู! จึงไม่พบองครักษ์ที่พอใจเลย!ช่างเถอะ…ช่างเถอะ…
ไม่มีอะไรน่าเศร้าไปกว่าอินหลิวเฟิงผู้โศกเศร้ากุมหน้าผากและสั่ง “ไปเตรียมรถม้า ประเดี๋ยวเราจะไปที่สถานศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์กัน”“ได้เลย!” เอ้อร์เหมาได้ยินก็รู้ทันที องครักษ์ข้างกายของเขาคนนี้ไม่มีทางอ่อนไหวอีก เขาตะโกนไปพลางเตรียมรถม้าอย่างมีความสุขอินหลิวเฟิงหลับตาด้วยความเจ็บปวด “พี่รองเสาหัวเราะ จวนอ๋องของเรานี่จริงๆ เลย …”“ดีมากทีเดียว” เยี่ยนจื่อเสากลั้นรอยยิ้มเอาไว้ รู้สึกว่าเขาจะสามารถหัวเราะได้ทั้งวัน เพียงแค่ดูนายบ่าวประลองฝีปากกันเช่นนี้ไม่รู้ว่าโยวตูอ๋องไปเอากลุ่มบ่าวที่น่าสนใจมากเพียงนี้มาจากที่ใดกันล้วนแต่ม
