จวนอ๋องอินในตอนนี้ตั้งอยู่บนถนนวิหคในเมืองที่พลุกพล่ำนเทียบกับจวนอ๋องอื่นๆ ที่ตั้งอยู่บนถนนทำงตอนเหนือถือเป็นต ำแหน่งที่แย่ที่สุด และมีขนำดเล็กที่สุดด้วยด้วยเหตุนี้จะเห็นได้ว่ำโยวตูอ๋องไม่ค่อยได้รับกำรต้อนรับจำกหยวนคังฮ่องเต้นัก แต่ทว่ำพื้นที่แห่งนี้กลับสะดวกต่อ ‘กำรท ำงำน’ของพ่อบ้ำนจวนอ๋องอย่ำงมำก เพรำะท ำให้เขำรู้เรื่องรำวชำวบ้ำนมำกยิ่งขึ้นไปอีก!“นำยน้อยถำมถึงเรื่องนี้หรือ ขอข้ำน้อยคิดครู่หนึ่ง” พ่อบ้ำนอำวุโสที่พอจะนึกออกได้ครุ่นคิด และคิดออกจริงๆ ด้วย “ข้ำรู้!มำรดำของปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนดูเหมือนจะเป็นบุตรสำวของผู้มีอ ำนำจในส ำนักคุนอู๋”“มีควำมสัมพันธ์กันจริงด้วย?” อินหลิวเฟิงตะลึงเยี่ยนจื่อเสำยิ่งมึนเข้ำไปใหญ่ “เหตุใดข้ำจึงไม่รู้”“ลุงเฮ่อ ท่ำนคิดดีๆ อีกทีสิ” เอ้อร์เหมำรีบถำม “ท่ำนมีแหล่งข่ำวของตนเองจริงๆ หรือว่ำแค่ได้ยินจำกปำกคนอื่นมำกัน”“ต้องเป็นข่ำวลืออย่ำงแน่นอน!” พ่อบ้ำนอำวุโสเฮ่อตอบอย่ำงมั่นใจอินหลิวเฟิงจ ำต้องถำม “แล้วเรำไม่มีสำยข่ำวของเรำเลยหรือ”
“เพรำะส ำนักคุนอู๋จัดกำรเรื่องนี้ดีมำกและลึกลับมำก ตอนนั้นข้ำน้อยเพิ่งมำถึงเมืองหลวง เมื่อข้ำน้อยพัฒนำลูกศิษย์เสร็จสิ้นแล้วก็ไม่สำมำรถสืบหำถึงต้นตอของเรื่องได้อีกเลย” พ่อบ้ำนอำวุโสเฮ่อกำงมือออกอย่ำงไร้หนทำง“เป็นเรื่องเมื่อปีก่อนแล้วอย่ำงนั้นหรือ”“ประมำณยี่สิบหกปีก่อนได้กระมัง”“เช่นนั้นก็เป็นปีที่พี่ใหญ่ของข้ำก ำเนิดน่ะสิ” เยี่ยน
