จื่อเสำเกำหน้ำผำกครุ่นคิดอยู่ “หรือว่ำท่ำนแม่ของเรำจะเกี่ยวข้องกับส ำนักคุนอู๋จริงๆ แต่ว่ำแล้วก็ข้ำไม่เคยพบหน้ำฝั่งลุงตั้งแต่เด็กเลย”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเบิกตำกว้ำงมองท่ำนลุงรองของเขำเยี่ยนจื่อเสำจึงจับหลำนตัวน้อยเบำๆ “ใช่แล้ว ไม่เหมือนเจ้ำที่มีท่ำนลุงที่ดีเช่นข้ำตั้งแต่เล็ก”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำจับมือท่ำนลุงรองด้วยควำมดีใจรำวกับว่ำก ำลังปลอบโยนท่ำนลุงรองและดูเหมือนก ำลังโอ้อวดอีกด้วยท่ำทำงฉลำดเช่นนี้ ท ำให้พ่อบ้ำนอำวุโสเฮ่ออดไม่ได้ที่จะถำมขึ้น“นำยน้อย ท่ำนเองก็อัธยำศัยดีถึงเพียงนี้ แต่เหตุใดคุณชำยน้อยผู้นี้ถึงไม่นำยน้อยรุ่นต่อไปของเรำกันนะ”อินหลิวเฟิงเหงื่อตก! เขำอยำกรู้จริงๆ ว่ำบิดำของเขำเลือกคนใช้อย่ำงไร เหตุใดจึงมีแต่คนใช้ที่ไม่กลัวนำยเลยสักคน!
เอ้อร์เหมำเห็นด้วย “ดังนั้นแล้ว นำยน้อยเป็นคุณชำยเสเพลจอมปลอมผู้หนึ่ง ข้ำสงสัยว่ำเขำอำจจะใช้กำรไม่ได้ด้วย”“หำกเป็นเช่นนั้น คืนนี้ข้ำน้อยจะเตรียมสมุนไพรบ ำรุงไตให้ท่ำน!” พ่อบ้ำนอำวุโสเฮ่อดูเหมือนจะเชื่อว่ำเป็นเรื่องจริงอินหลิวเฟิงสีหน้ำเขียวช ้ำ “พอเลย! พวกเจ้ำช่ำงกล้ำดีนัก กล้ำจู้จี้เรื่องเจ้ำนำยอย่ำงนั้นหรือ”“เจ้ำให้ท้ำยเองกระมัง” เยี่ยนจื่อเสำพูดแทงใจอินหลิวเฟิงรีบตบโต๊ะ “ข้ำจะบอกพวกเจ้ำให้ อย่ำคิดว่ำข้ำโกรธไม่เป็นนะ! ที่ข้ำให้ท้ำยพวกเจ้ำนั่นก็เพรำะ…”“ท่ำนเอ็นดูในตัวข้ำน้อยและคนอื่นๆ ข้ำน้อยรู้ดี เพรำะเช่นนั้นแล้วที่ท่ำนต้องดื่มสม
