ำอยำกตำมบิดำของเขำไป ห่ำงไม่ได้แม้วินำทีเดียวจริงๆเยี่ยนอวี๋จะท ำอย่ำงไรได้ นำงท ำได้เพียงตำมไปแต่โดยดีเยี่ยนจื่อเสำมองสำมพ่อแม่ลูกจำกไปด้วยสีหน้ำยิ้มแย้ม ยิ่งรู้สึกว่ำหำกครอบครัวนี้สำมำรถอยู่ด้วยกันต่อไปตลอดเช่นนี้ก็ดีเหมือนกันจำกนั้นก็เงียบตลอดทำงกระทั่งมืดค ่ำเยี่ยนอวี๋ที่เพิ่งกล่อมลูกน้อยที่ถึงครำวที่ต้องนอนกับนำงแล้วหลับไปก็ได้ยินเสียงดังมำจำกบริเวณหน้ำต่ำง กลิ่นอำยจำงๆ ลอยมำทีละนิดๆเป็นเขำ?
เยี่ยนอวี๋สำมำรถแยกออกได้ว่ำกลิ่นหอมที่สง่ำงำมรำวกับพระพรหม สดชื่นรำวกับกลิ่นหิมะนี้เป็นกลิ่นอำยเฉพำะตัวของต้ำซือมิ่งแต่กลับคำดไม่ถึงเลยว่ำ! เขำจะเข้ำมำทำงหน้ำต่ำงตอนมืดค ่ำ เขำคิดจะท ำอะไรกันและต้ำซือมิ่งที่ปีนหน้ำต่ำงเข้ำมำจริงๆ ได้ปรำกฏตัวอยู่หน้ำเตียงแล้ว ทั้งยังเปิดม่ำนคลุมเบำๆ พร้อมกับอุ้มลูกน้อยที่ก ำลังจะตื่นจำกที่นอนเพรำะสัมผัสได้ถึงกำรมำของเขำขึ้นมำวำงไว้บนแสงระยิบระยับเยี่ยนอวี๋ “…”นำงจะคอยดู! ว่ำเขำจะท ำอะไร!ส่วนต้ำซือมิ่งบำงคน เดิมเขำคิดว่ำกำรเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆของเขำจะท ำให้คนข้ำงๆ ตื่น แต่คำดไม่ถึงว่ำนำงไม่ ‘ตื่น’?ต้ำซือมิ่งที่ยกมุมปำกขึ้นท่ำมกลำงควำมมืดมิดในยำมรำตรี เขำได้ค่อยๆ โน้มตัวลงไปเงียบๆ ซ่อนกลิ่นอำยของตนไว้ทั้งหมดจำกนั้น…เยี่ยนอวี๋รู้เพียงว่ำบริเวณริมฝีปำกนั้น…เย็นเล็กน้อย!?
