่ำงอื่นแล้ว“มีอะไรอีกหรือไม่”
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งขอรับ ก่อนที่ฮองเฮำกู้ที่ถูกปลดต ำแหน่งแล้วจะเข้ำวัง ได้ฝำกให้ข้ำน้อยน ำจดหมำยมำให้ท่ำนหนึ่งฉบับ ข้ำน้อยรู้ดีว่ำท่ำนไม่สนใจแน่นอนจึงเผำทิ้งไปแล้ว ตอนนี้…”“ดีมำก” ต้ำซือมิ่งที่มองเยี่ยนอวี๋แวบหนึ่งพูดขึ้น “ไม่มีเรื่องอันใดแล้วก็กลับไปเถอะ ส่วน…”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เรื่องตอนนั้นเจ้ำอยำกสืบต่อไปหรือไม่” ต้ำซือมิ่งหันไปถำมภรรยำเยี่ยนอวี๋ส่ำยศีรษะตำมคำด “ไม่จ ำเป็น ท่ำนพ่อของข้ำไม่อยำกให้เรำรู้จึงไม่พูด ข้ำเองก็ไม่จ ำเป็นต้องรู้อะไรจำกปำกคนอื่น”“เช่นนั้น ข้ำน้อยขอตัวก่อน” หลำนชังทูลลำทันทีแต่เม่ยเอ๋อร์รับรู้ได้ว่ำคนคนนี้ไม่ได้จำกไปไหนไกล เขำยังอยู่นอกจวน เห็นได้ชัดว่ำเตรียมตัวรับใช้ตลอดเวลำเยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เห็นว่ำบิดำไม่เป็นอะไรแล้ว เขำจึงได้ขอ ‘รำงวัล’“พ่อ…กิน…กิน…”“เด็กตะกละ” เยี่ยนอวี๋อดไม่ได้ที่จับบีบมืออ้วนป้อมของลูกน้อย“ไม่…ไม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำบอก “อ้ะเนะเนะ!” เพื่อให้โตไวๆต่ำงหำก
เยี่ยนอวี๋ยังไม่เข้ำใจในควำมหมำยของลูกน้อย แต่ต้ำซือมิ่งบำงคนได้พยักหน้ำแล้ว “อืม เสี่ยวเป่ำกินเยอะๆ โตไวๆ จะได้ปกป้องท่ำนแม่ของเจ้ำได้”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำพยักหน้ำอย่ำงภำคภูมิใจ!เยี่ยนอวี๋ยิ้มเบำๆ รับลูกน้อยมำในอ้อมกอด “เจ้ำไปท ำอำหำรให้เสี่ยวเป่ำเถิด”“รับทรำบ” ต้ำซือมิ่งที่ยกมุมปำกเล็กน้อยลอยตัวจำกไป“พ่อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำตะโกนเรียกพ่อ เห็นได้ชัดว่
