ขณะเดียวกัน“…”ลำแสงสีม่วงแวววาวกลายสภาพเป็นต้าซือมิ่งบางคนตรงหน้าสองแม่ลูก!ดวงตากลมโตของเยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบอย่างรวดเร็ว และมีหยดน ้าตาเกิดขึ้น แต่เขาก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าท่านพ่อของเขามาจริงๆ แล้ว! เขาจึงได้ตะโกนเรียก ‘พ่อ’ ด้วยความดีใจแต่ต้าซือมิ่งก็ปิดปากของเขาไว้ ทำท่าทางให้เงียบ จากนั้นก็ค่อยๆ เช็ดน ้าตาให้กับเขาเบาๆ ช่างโอ๋ลูกเสียจริงเจ้าตัวน้อยจึงยิ้มอย่างไร้เสียง พร้อมกับยืนมืออ้วนป้อมไปหาท่านพ่อของเขา อุ้มๆ!เยี่ยนอวี๋ได้ให้เม่ยเอ๋อร์กระตุ้นค่ายกลม่ายป้องกันที่วางไว้ก่อนแล้วค่อยถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง”ต้าซือมิ่งที่กล่อมลูกน้อยอยู่พูดขึ้น “ไม่รีบร้อนอะไร ให้เสี่ยวเป่ากินอิ่มเสียก่อน”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รู้ว่าไม่ต้องเงียบอีกต่อไปแล้วรีบตะโกนขึ้น“อ้ะเนะเนะ!”
“ท่านพ่อสัญญากับเจ้าไว้แล้วย่อมไม่ผิดสัญญาแน่นอน”ระหว่างที่ต้าซือมิ่งบางคนพูดก็หยิบเตาเล็กๆ ที่พกติดตัวไว้ตลอดออกมาต้มน ้าให้กับลูกน้อย พร้อมกับหยิบผงข้าวต้มที่ปรุงเสร็จแล้วออกมา “แต่ทว่าตอนนี้ยังไม่สะดวกนัก กินของง่ายๆ ไปก่อนนะ”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่มีปัญหา! กำลังรอคอยอย่างเชื่อฟังแล้วเม่ยเอ๋อร์น้อยใจ เนื้อบดละเอียดที่นางทำกลิ่นหอมน่ารับประทานขนาดนั้น เทียบกับข้าวต้มบดละเอียดไม่ได้เลยหรือ!เยี่ยนอวี๋ก็น้อยใจเช่นเดียวกัน “เจ้าไม่กลับมาเขาไม่ยอมกินข้าวเลยแม้แต่คำเดียว”“ข้ากลับมาแน่นอน” ต้าซือมิ่งบางคนยกริมฝีป
