ากขึ้น ทำอาหารให้กับลูกน้อยและไม่ลืมที่จะเกี้ยวภรรยาด้วย “ไม่ปล่อยให้พวกเจ้าสองแม่ลูกข้าวไม่กินไม่ดื่มหรอก”“…พูดดีๆ!” เยี่ยนอวี๋เคาะโต๊ะด้วยปลายนิ้ว และมองลูกน้อยที่กำลังอ้าปากรออาหารอยู่ในอ้อมกอดของบิดาจึงนึกถึง ‘คำสัญญา’ที่คนคนนี้ให้ไว้กับลูกน้อยเห็นได้ชัดว่าลูกน้อยจำได้ และเขา…ก็จำได้ด้วยดังนั้น…มีลูกน้อยที่ฉลาดและตื่นตัว รวมถึงพ่อของลูกที่ฉลาดและตื่นตัวยิ่งกว่านั้นช่างปวดศีรษะเหลือเกิน
เยี่ยนอวี๋นึกภาพออกว่าผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไป ลูกน้อยต้องถูกบิดาของเขา ‘ซื้อตัว’ อย่างแน่นอน คิดเอาเถอะคนคนหนึ่งที่ทั้งดีต่อเขา ทั้งทำอาหารเป็น และยังจำเรื่องที่สัญญาไว้กับเขาได้ทุกเรื่อง ไม่ละเลยเขาเพียงเพราะเขายังเด็ก“…”ศีรษะของเยี่ยนอวี๋จะระเบิดคนที่รับมือยากที่สุดคือคนที่มีความอดทนและรอบคอบจริงๆด้วย“อู้ววว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้กินข้าวแล้วไม่ได้คิดมากมายเพียงนั้น เขายิ้มร่าและยังกระตุกด้วยความดีใจเสียด้วย ทั้งยังปรบมือน้อยๆ อย่างลนลาน ทั้งมีชีวิตและน่ารักน่าชังจริงๆ“เจ้านะเจ้า!”เยี่ยนอวี๋อดไม่ได้ที่จะจิ้มหน้าผากนิ่มน้อยๆ ของลูกน้อยอีกครั้งนางแพ้ให้กับเด็กคนนี้จริงๆ แต่ใครให้นางกำเนิดบุตรที่น่ารักน่าชังเพียงนี้ออกมากันเล่า“ฮ่า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีใจจนกอดมือของมารดาไว้ พลางรับประทานอาหารพลางอ้อนท่านแม่ของเขา ทำสีหน้าอิ่มเอ็มใจที่มี‘ท่านแม่ท่านพ่อและอาหาร’
ลูกเช่นนี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋เงยหน้ามอง
