ต้าซือมิ่งบางคนอย่างไม่รู้ตัวแต่ทว่าครั้งนี้ฝ่ายหลังไม่ได้มองนางแต่อย่างใด เขากำลังป้อนข้าวให้กับลูกน้อยอย่างจริงจัง เพราะเจ้าตัวน้อยกินเร็วมาก เพิ่งกลืนลงไปคำหนึ่งก็อ้าปากรออีกคำหนึ่งแล้วแต่ต้าซือมิ่งที่ขมวดคิ้วป้อนข้าวให้กับลูกน้อยอย่างจริงจังนี้ กลับทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกมีใจอยากจะทำความเข้าใจมากขึ้นจากนั้นนางก็พบว่าขนตาของเขายาวมาก มันยาวลงมาจนสามารถปิดดวงตาสีม่วงแวววาวดุจกระจกของเขาได้ทั้งหมด แสงเงาอ่อนๆ ที่สะท้อนเข้ากับใต้ดวงตาของเขา ทำให้ผิวหนังประดุจหยกของเขายิ่งดูเงางามมากขึ้น…เยี่ยนอวี๋ที่หลุบตาลงมองลูกน้อยในอ้อมกอดของเขาอีกครั้งและตระหนักได้ว่าลูกน้อยคนนี้เหมือนเขามากจริงๆ คิ้วที่อยู่เหนือดวงตากลมโตนั้นก็เข้มดกมาก สามารถทำให้หัวใจของนางละลายได้“อ้ะ!” เจ้าตัวน้อยที่จับได้ว่ามารดามองตนอีกแล้วก็ยิ้มให้กับท่านแม่ของเขา ดวงตาแวววับกับขนตาที่ยาวงามกระทบเข้าด้วยกัน ช่างน่ารักเสียจริงจุ๊บ…
เยี่ยนอวี๋จุ๊บลูกน้อยลงไปอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ และเพราะว่าลูกน้อยถูกบิดาของเขาอุ้มไว้บริเวณหน้าอก จึงทำให้นางดูเหมือนมุดเข้าไปในอ้อมกอดของพ่อของลูกอย่างไรอย่างนั้นทำให้ต้าซือมิ่งบางคนที่ถือถ้วยลายครามขนาดเล็กและช้อนสีขาวอยู่ชะงักเล็กน้อย และไม่ ‘ป้อน’ ข้าวต้มบดละเอียดให้กับเส้นผมของมารดาของลูกน้อย คิ้วและดวงตาของเขาเผยรอยยิ้มออกมา“ฮ่า!”ส่วนเจ้าตัวน้อยที่ถูกท่านแม่จุ๊บจนหัวเราะออกมาได้จุ๊บท่านแ
