ม่ของเขากลับไปหนหนึ่ง ทำให้ข้าวต้มบดละเอียดอันเหนียวหนืดเปื้อนบนใบหน้าของมารดา“เจ้าตัวแสบ!” เยี่ยนอวี๋หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจะเช็ดหน้า แต่ต้าซือมิ่งที่วางช้อนลงตั้งนานแล้วไวกว่านาง เขาได้ใช้ปลายนิ้วปาดเบาๆที่ผิวหนังอันขาวมันเยิ้มนั่นแล้วคิ้วของเยี่ยนอวี๋ขยับเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้สะบัดมือของคนคนนี้ออก แต่นางได้ลุกขึ้นถอยหนีให้ต้าซือมิ่งบางคนต้องป้อนข้าวลูกน้อยต่อไป แต่ทว่านี่ทำให้ต้าซือมิ่งรู้ว่าเขาได้พัฒนาขึ้นอีกก้าวหนึ่งแล้วดังนั้นเขาจึงป้อนลูกน้อยต่อไปเงียบๆ ราวกับว่าเมื่อครู่เพียงแค่ปัดผ่านมือเท่านั้น เขาไม่ได้คิดอะไรเลย แต่ทว่า! เม่ยเอ๋อร์รู้สึกว่า ไม่มีทาง!
เม่ยเอ๋อร์ที่จ้องต้าซือมิ่งเขม็งแน่ใจว่าต้าซือมิ่งผู้ใจมากด้วยอุบายนั้น กำลังใช้คุณชายน้อยแต๊ะอั๋งคุณหนูใหญ่แน่ๆ! อย่าคิดว่านางไม่รู้นะ…ผ่านไปชั่วขณะ ต้าซือมิ่งที่ป้อนข้าวลูกน้อยอย่างจริงจังถึงจะกล่าวขึ้น “ด้านล่างพื้นที่ลับไม่มีถ ้าสวรรค์”“อืม” เยี่ยนอวี๋รอให้คนผู้นี้กล่าวต่อต้าซือมิ่งบางคนกลับพูดขึ้น “เรียกพี่รองพวกเขามาด้วย ไปดูพร้อมกัน”“หืม?” เยี่ยนอวี๋ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อไป แล้วสั่งให้เม่ยเอ๋อร์ไปตามคนมาต้าซือมิ่งบางคนอุ้มลูกน้อยขึ้น ให้เจ้าตัวน้อยยืนบนตักเขา คอยประคองแผ่นหลังอันอ่อนนุ่มของลูกน้อย พร้อมทั้งหยิบของกินที่ย่อยง่ายออกมายื่นให้กับเยี่ยนอวี๋ “เจ้าเก็บไว้ ช่วงที่เสี่ยวเป่าไม่อยู่กับข้าหากเ
