ร้องไห้อย่างไรอย่างนั้น ทำเอาเยี่ยนอวี๋หัวใจแทบสลาย!“ก็ได้ ไม่กินก็ได้…เสี่ยวเป่าไม่ร้องไห้นะ” เยี่ยนอวี๋ยอมแพ้แล้วลูบหลังของลูกน้อย “เสี่ยวเป่าไม่กินก็ไม่กิน รอให้หิวมากๆ ค่อยกินนะ”“พ่อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น ้าเสียงสะอื้นกอดคอของมารดาไว้ ช่างน่าสงสารเหลือเกิน “อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อคนงามสัญญากับเสี่ยวเป่าแล้วว่าเมื่อใดที่เสี่ยวเป่าหิวก็จะมีข้าวกิน และยังสัญญาอีกด้วยว่าก่อนที่เสี่ยวเป่าจะโตขึ้นท่านพ่อจะไม่ไปจากเสี่ยวเป่า…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จำได้ทุกอย่างยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า จะร้องไห้จริงๆ แล้วหลังจากนั้น…“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สัมผัสได้ถึงลมปราณของบิดาแท้ๆ หันศีรษะกลับไป!เยี่ยนอวี๋เองก็ค่อยๆ เงยหน้าตามด้วยเช่นกัน…
