็ไม่พูดอะไรต่ออีก เพียงแค่นอนอยู่ในอ้อมกอดของมารดาเงียบๆ และไม่ได้ยืนกรานจะรอบิดาอีก แต่ทว่าดูจากท่าทางแล้วก็ไม่คิดที่จะทานอาหารเช่นกัน
“เม่ยเอ๋อร์” เยี่ยนอวี๋สั่งให้เม่ยเอ๋อร์นำเนื้อบดละเอียดที่ต้มไว้แล้วขึ้นมาแต่น่าเสียดายที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ยอมกิน“เสี่ยวเป่าไม่หิวหรือ” เยี่ยนอวี๋ลูบหน้าท้องของลูกน้อย รู้สึกว่าถึงเวลาที่ลูกน้อยควรจะหิวแล้ว อีกอย่างถึงแม้จะไม่หิว แต่ด้วยนิสัยชอบกินของลูกน้อยจะต้องกินอย่างแน่นอนแต่เยี่ยนอวี๋ก็ยังคงกล่าวด้วยน ้าเสียงนิ่มนวล “เสี่ยวเป่ากินสักนิดดีหรือไม่ รอให้ท่านพ่อกลับมาแล้วค่อยทำอย่างอื่นให้อีก”“…ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ปฏิเสธเสียงแข็งมุดหน้าเข้าในอ้อมกอดของมารดาทันที สีหน้าปฏิเสธที่จะกินข้าว จะรอท่านพ่อของเขาอย่างเดียวเยี่ยนอวี๋ “…”นางไม่รู้เลยว่าลูกน้อยจะติดท่านพ่อของเขาถึงเพียงนี้! เพียงแค่ข้าวมื้อเดียวก็ห่างไม่ได้เลยแต่เยี่ยนอวี๋กลัวว่าลูกน้อยจะหิวโซจึงได้กล่าวต่อไปว่า “เสี่ยวเป่าต้องเป็นเด็กดี ท่านพ่อไปจัดการภารกิจ รอให้เขากลับมาก่อนค่อยให้เขาทำข้าวให้เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าต้องไม่เอาแต่ใจดีหรือไม่จ๊ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเงียบไม่ขยับ เห็นได้ชัดว่ากำลังแกล้งไม่ได้ยินอยู่
เยี่ยนอวี๋จึงทำได้เพียงวางถ้วยลง และอุ้มลูกน้อยออกจากอ้อมกอดพร้อมกับจ้องเขา “ไม่เชื่อฟังท่านแม่หรือ”“อ้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้าบึ้ง มีแอ่งน ้าอยู่ในดวงตาสีดำดุจหินอัคนีราวกับจะ
