กินขนมดื่มชาต่อไปเยี่ยนอวี๋ไม่หยุดพักเลย การรับรู้ของนางได้เข้าไปในใต้พื้นดินแล้ว และพุ่งไปทางพื้นที่ลับคุนอู๋ การปิดผนึกจิตเหนือสำนึกในตอนนี้ไม่มีผลต่อนางเลยเพียงแต่ว่าด้านในพื้นที่ลับคุนอู๋กลับเป็นเพียงพื้นที่ ‘มืด’ สนิท ไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลย สถานที่แห่งนี้หากไม่พังทลายจนกลายเป็นถ ้าไปแล้วก็คงมีความลึกลับมาก!“พักกันเสียหน่อยเถิด เม่ยเอ๋อร์ทำอาหารให้กับเสี่ยวเป่าก่อน”เยี่ยนอวี๋รู้ว่าทุกอย่างต้องรอให้ต้าซือมิ่งกลับมาเสียก่อนถึงจะเจรจาต่อไปได้จึงไม่ได้ตรวจสอบอะไรต่อไป
เม่ยเอ๋อร์กำลังจะตอบ เจ้าตัวน้อยก็ส่งเสียง ‘อ้ะเนะ’ ออกมา พลางส่ายศีรษะพลางกล่าว “…พ่อ!”เยี่ยนอวี๋ที่รู้ว่าลูกน้อยอยากจะรอบิดาของเขาทำได้เพียงปลอบโยนเบาๆ “ไม่รู้ว่าท่านพ่อของเจ้าจะกลับมาเมื่อใด ถึงเวลาทานข้าวของเจ้าแล้ว”“พ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เด็ดขาดไม่ยอม แสดงออกว่าจะรอท่านพ่อกลับมาเยี่ยนอวี๋หมดหนทาง ทำได้เพียงส่งสายตาให้กับเม่ยเอ๋อร์ให้นางไปเตรียมมาอย่างลับๆ ต้องไม่ให้ลูกน้อยหิวโซได้ เม่ยเอ๋อร์ตอบรับและไปเตรียมเยี่ยนเสี่ยวเป่าหาว เห็นได้ชัดว่าง่วงนอนแล้ว เยี่ยนอวี๋จึงกล่อมเขาหลับไป ไร้คำพูดใดๆ จนกระทั่งช่วงเวลาเที่ยง เจ้าตัวน้อยถึงจะตื่นขึ้น…“พ่อ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ลืมตาขึ้นก็ตามหาบิดาเลย ทำเอาเยี่ยนอวี๋หมดหนทาง “ท่านพ่อของเจ้ายังไม่กลับมา เสี่ยวเป่าทานข้าวก่อนแล้วค่อยรอท่านพ่อดีหรือไม่”จากนั้น เจ้าตัวน้อยก
