เลยว่าต้าซือมิ่งนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับนางเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าการเข้ามาแทรกนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน…อย่างไรก็ตามเยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจความคิดนี้ของกู้หยวนซูเลย และนางก็ไม่สนใจเลยสักนิด สิ่งที่นางสนใจในตอนนี้คือต้าซือมิ่งบางคน“ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”“คุณหนูใหญ่จะเป็นห่วงเขาทำไมกัน คนมากอุบายเช่นนั้นไม่ตายแน่นอนเจ้าค่ะ” ขณะที่เม่ยเอ๋อร์ตอบกลับ จิตเหนือสำนึกก็ได้สังเกตรอบๆ พบว่าผิดปกติมาก “คุณหนูใหญ่ ที่แห่งนี้ผิดปกติ”“ผิดปกติจริง จิตเหนือสำนึกของข้าใช้ไม่ได้เลย” เยี่ยนจื่อเสาก็พบปัญหานี้แล้วเช่นกันอินหลิวเฟิงกลับดื่มชาอย่างสบายใจ “ก็ต้องผิดปกติอยู่แล้ว มิเช่นนั้นข้าคงต้องกังวลมากกว่านี้”“แปลก เจ้าคิดดู หากพวกเขาต้องการยาแก้พิษจริงๆ เหตุใดหลังจากที่ขังพวกเราไว้ที่นี่แล้วกลับไม่ถามอะไรอีกเลย” เอ้อร์เหมารู้สึกว่าที่นี่ไม่ธรรมดา
“ก็ต้องไปดูว่าต้าซือมิ่งตายแล้วหรือยังอยู่แล้ว!” อินหลิวเฟิงยังคงไม่รู้สึกแปลก ทั้งยังหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นป้อนให้กับเจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดของเยี่ยนอวี๋แต่น่าเสียดายที่เจ้าตัวน้อยหันหน้าหนีพร้อมกับทำหน้ารังเกียจ…ทำให้อินหลิวเฟิงต้องหัวเราะ “จุ๊ๆ! คุณชายน้อยเจ้าถูกเลี้ยงให้เป็นคนเลือกกินแล้วหรือนี่ หากเป็นแต่ก่อนเจ้าแทบจะอยากงับเข้าปากทันที”“หึ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกล้อเรื่องแต่ก่อนหน้าบึ้ง จ้องอินหลิวเฟิงแวบหนึ่งอินหลิวเฟิงจึงไม่พูดอะไรอีก
