รอดเช่นกัน“ล้อมพวกเขาไว้!” หยางถิงซานที่ยืนยันความคิดของอินหลิวเฟิงแล้วได้ส่งเสียงออกไป “ล้อมไว้ให้หมด! อย่าปล่อยไปแม้แต่คนเดียว!”ฟิ้ววว!ฟิ้วๆๆ!…ผู้อาวุโสอันดับต้นแห่งสำนักคุนอู๋ ผู้อาวุโสสูงสุดและผู้พิทักษ์รวมถึงลูกศิษย์สำนักคุนอู๋ ผู้มีอำนาจต่างก็ล้อมกลุ่มเยี่ยนอวี๋ไว้หลายชั้น“จบกัน” สีหน้าอินหลิวเฟิงย ่าแย่ รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว ดังนั้นเขาจะตามเข้ามาทำไมกัน! ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ นำตัวเองมาหาที่ตายเลยเอ้อร์เหมาถาม “นายน้อย ท่านว่าเราจะสามารถมีปีกแล้วบินออกไปได้หรือไม่ขอรับ”
“เจ้าคิดว่าไงล่ะ” อินหลิวเฟิงมองดูผู้พิทักษ์ทั้งสามคนบนฟ้ารวมถึงค่ายกลใหญ่ของสำนักคุนอู๋ที่ปิดไปตั้งนานแล้ว ไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว ทำได้เพียงรอต้าซือมิ่งเท่านั้น!เขาเชื่อว่าชายคนนั้นไม่ตายง่ายๆ เช่นนี้แน่จากนั้น หลักของการรอคอยคือรอด้วยชีวิต…แม้นว่าหยางถิงซานจะออกคำสั่งลงไปแล้ว “ฆ่าพวกมันซะ! ไม่ต้องไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว”“ให้ตายเถอะ!”เอ้อร์เหมาและอินหลิวเฟิงสบถออกมาพร้อมกัน แต่ฝ่ายหลังรีบถามขึ้นทันทีว่า “เจ้าสำนักหยาง พวกข้ารู้เรื่องมากมาย ท่านไม่อยากจะถามหน่อยหรือ”“ไม่จำเป็น” หยางถิงซานโบกมือทันที!ผู้คนน้อยใหญ่ในสำนักคุนอู๋กราชับวงล้อมให้เล็กลง!เยี่ยนอวี๋กลับมีสีหน้าปกติ แต่เจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดของนางกอดท่านแม่ของเขาไว้แน่นแล้ว พร้อมทั้งเกร็งใบหน้าอ้วนอวบของเขาไว้ราวกับจะสู้ตายกับคนอื่นด้วยอย่างไรอย่างนั้น!หลังจา
