กนั้น…
“ไม่! พวกเจ้าไม่อยากแก้พิษให้กับหลิงหยางจวินแล้วหรือ พวกเจ้าคงไม่ใสซื่อคิดจริงๆ หรอกนะว่าพิษที่ข้าปล่อยใส่เขาจะแก้ได้ง่ายๆน่ะ” อินหลิวเฟิงที่แสดงสติปัญญาของตนอีกครั้งได้ยอมรับข่าวลือที่ว่าเขาเป็นคนวางยาใส่หยางเซ่าเหิงไปเรียบร้อย! มารดามันเถอะ!แต่ทว่าคราวนี้…“ช้าก่อน!”หยางถิงซานรีบสั่งหยุดทันที และมองอินหลิวเฟิงด้วยสายตาเย็นชา “เป็นเจ้าที่วางยาเซ่าเหิงจริงๆ ด้วย รีบส่งยาแก้พิษมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่เจ็บปวด!”แน่นอนว่าอินหลิวเฟิงที่ไม่มียาแก้พิษกำลังจะอ้าปาก แต่เยี่ยนอวี๋กลับชิงพูดขึ้นก่อน “เช่นนั้นสามวันหลังจากนี้ ลูกชายของเจ้าก็รอให้ยาพิษกำเริบและกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปชั่วนิรันดร์เลยก็แล้วกัน”“สารเลว! อย่าได้คิดจะสาปแช่งลูกชายข้า! ข้า…”“ตอนนี้เขาเริ่มกลัวแสง และเริ่มหอนตามสุนัขแล้วสินะ” เยี่ยนอวี๋ไม่มีทางลืมแน่ ก่อนหน้านั้นที่นางวางยาให้กับเจ้าสำนักน้อยคนนั้นก็เพราะนั่นเป็นหมากที่นางเดินไว้ล่วงหน้าก่อนที่จะมาสำนักคุนอู๋อย่างไรล่ะดังนั้นอาการที่นางกล่าวถึงล้วนสอดคล้องกับปัญหาของหยางเซ่าเหิง! และหากมิใช่ว่าหยางเซ่าเหิงมีอาการเช่นนี้จริง หยางถิงซานคงไม่สั่งหยุดเพราะได้ยินคำ ‘สารภาพ’ ของอินหลิวเฟิงอย่างแน่นอน!
หยางเซ่าเหิงในตอนนี้เจอแสงไม่ได้ ถึงแม้เขาจะอัญเชิญซีหวังหมู่มาได้ก็ตาม แต่การเจอแสงไม่ได้นั้นก็คือหนทางสู่ความตาย!ดังนั้นหยางถิงซานจึงร้อนใจจนแทบลุกเป็นไฟแต่เห
