เงาสีดำประดุจดาวตก ฟาดลงบนพื้นในทันทีโครมคราม!เสียงสั่นสะท้านน่าสะพรึงกลัว…แต่ก็ถือว่าเป็นการบอกทิศทางในการไล่ตามคนให้กับเม่ยเอ๋อร์และคนอื่นๆ เช่นกัน ทั้งสี่คน ฟิ้วๆ ไล่ตามไปทันทีต้าซือมิ่งบางคนก็ได้โอบกอดสองแม่ลูกมาถึงใจกลางจุดที่สั่นสะเทือนแล้วเยี่ยนอวี๋ที่ปัด ‘มือปลาหมึก’ ของต้าซือมิ่งออกทันทีที่ลงถึงพื้นนางปัดฝุ่นควันรอบๆ ลงไปในหลุม พร้อมกล่าวด้วยน ้าเสียงเย็นชา“หนีไปได้อีกแล้ว”“ไม่แน่” ต้าซือมิ่งที่ค่อยๆ เก็บแขนกลับยังคงนึกถึงเอวนุ่มนิ่มของปฐมราชินีเยี่ยนอยู่ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้โอบอยู่ดี จะให้โอบเมื่อใดกันเมื่อนึกถึงตรงนี้ ต้าซือมิ่งหรงก็มองไปทางเอวของปฐมราชินีเยี่ยนอย่าง ‘ไม่พอใจ’ แวบหนึ่งก็ได้รับการตักเตือนอันเย็นยะเยือกกลับมา “มองอันใด!”“มองเอวบางๆ ของภรรยา” ต้าซือมิ่งหรงตอบตามจริง
ดวงตาเยี่ยนอวี๋แข็งทื่อ “ดูท่าแล้วพลังเทพของเจ้ามีมากพอตัวเลย แต่เป็นข้าเองที่ตาถั่ว”“…ไม่ใช่แน่นอน เพราะข้าเพิ่งจะสัญญากับท่านพ่อตาไว้ กลับเมืองหลวงทั้งทีข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้ามาปกป้องข้าหรอกกระมัง” ต้าซือมิ่งบางคนไม่ยอมรับ“เรียกเสียถนัดปากเชียวนะ เจ้าคงลืมไปว่าข้ายังไม่ตอบตกลง”เยี่ยนอวี๋พลางพูดพลางไม่สนใจต้าซือมิ่งที่สอนไม่จำผู้นี้อีก จากนั้นไปสำรวจเลือดสีดำที่อยู่ในหลุมด้วยตนเองเลือดนี้เป็นของผู้ซุ่มโจมตีอย่างแน่นอน แต่นั่นต้องเป็นผู้มีความสามารถแน่ถึงได้เป็นถึงเช่นนี้แล้วยังหนีไปได้ อีกอย่า
