่าลูกน้อยสังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่าเลือดของคนผู้นี้มีกลิ่นอายของเขา“เสี่ยวเป่าเก่งที่สุด เก่งยิ่งกว่าท่านพ่อและท่านแม่อีก”
“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถึงได้สงบลง พร้อมทั้งจ้องมองกองเลือดอย่างไม่ละสายตา และพองแก้มขึ้นอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจเท่าไรนัก เพราะว่าคนร้ายขโมยกลิ่นอายของท่านพ่อไป! ฮือๆๆ…ต้าซือมิ่งบางคนไม่ลืมที่จะสั่งสอน “ดังนั้นแล้วคราวหน้าหากเสี่ยวเป่าสังเกตเห็นกลิ่นอายของท่านพ่ออีก ต้องไม่พุ่งเข้าหาเหมือนแต่ก่อนแล้ว เช่นนั้นจะเจอคนร้ายได้”“อ้ะ…” ทันใดนั้นเองเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดูสลดลงรีบมุดกลับเข้าไปในอ้อมกอดของท่านพ่อทันที และนอนลงอย่างเชื่อฟัง บ่งบอกว่าเขาเป็นเด็กดี รู้ผิดแล้ว ห้ามพูดอีกนี่ทำเอาดวงตาของเยี่ยนอวี๋ร้อนผ่าว อยากจะอุ้มลูกน้อยกลับมาเหลือเกิน แต่ก็ไม่อยากเข้าใกล้ต้าซือมิ่งบางคน! ยังคงรู้สึกว่าบริเวณปลายนิ้วมือมีความรู้สึกแปลกๆ อยู่ ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก!คนเลว!เยี่ยนอวี๋ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งยากตีคนกำหมัดแน่น แต่ต้าซือมิ่งบางคนกลับกล่าวขึ้นว่า “ไปเถิด เขาปรากฏตัวแล้ว”“ตรงไหน” เยี่ยนอวี๋รีบกล่าวขึ้นต้าซือมิ่งบางคนรู้ดีว่าวันนี้ไม่สมควรที่จะกอดภรรยาอีก ทำได้เพียงตอบกลับว่า “ชานเมืองทางตอนเหนือของเมืองหลวง สำนักคุนอู๋”
ฟิ้วๆ!…เม่ยเอ๋อร์ทั้งสี่คนที่ไล่ตามมา เพิ่งจะลงสู่พื้นก็ได้ยินว่าจะไปที่ชานเมืองทางตอนเหนือของเมืองหลวงแล้ว หลังจากนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียง ‘วิ่ง’ ต่อไปโชคดีท
