คำแล้ว ตอนนี้ยังรู้จักต่อรองกับท่านแม่ขอกินเพิ่มอีกคำแล้วเยี่ยนอวี๋ “…”นางไม่อาจต้านทานสายตาน่ารักของเจ้าก้อนน้อยได้จึงป้อนอาหารคำสุดท้ายให้เขาไปหนึ่งคำ“อื้ออ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รับอาหารเข้าปากไปแล้วแต่ยังเสียดายไม่ยอมกลืนทำเอาเยี่ยนอวี๋ใจอ่อนเหลือเกินแอบป้อนเจ้าก้อนน้อยไปอีกคำหนึ่ง แต่กลับโดนมือขาวราวกับหยกห้ามเอาไว้!“อ้า!”แม่ลูกพากันร้อนตัว
ต้าซือมิ่งบางคนอุ้มเจ้าก้อนน้อยกลับไปพร้อมมองเยี่ยนอวี๋อย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง ฝ่ายหลังรีบไปกินข้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้นท่าทางเช่นนี้ทำเอาต้าซือมิ่งยิ้มน้อยๆ ออกมาอีกครั้ง เขาค้นพบว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขายิ่งมายิ่งน่ารักเจ้าก้อนน้อยที่ยังคงน่ารักเช่นเดิมเองก็ซบอยู่ในอ้อมอกของท่านพ่อนิ่งๆ อย่างว่าง่าย ราวกับว่ากลัวจะถูกเปิดโปงเรื่องที่ทำจึงแกล้งหลับไปแล้วหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กนี่…ช่างเหมือนกันจนแยกไม่ออก“มา! ลูกเขย ดื่ม!” เยี่ยนชิงที่ดื่มไปเยอะเอาแต่เรียกลูกเขยอย่างนั้นอย่างนี้ ยิ่งเรียกก็ยิ่งคล่องปาก ฟังจนเยี่ยนอวี๋ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้วตอนนี้นาทีนี้เยี่ยนอวี๋เริ่มเข้าใจคำที่เม่ยเอ๋อร์พูดแล้ว นี่มันผู้ชายเจ้าเล่ห์ เพียงไม่นานเขาก็สามารถทำให้พี่รองและพ่อเจ้าน ้าตาของนาง ‘แปรพักตร์’ ไปจนหมดได้ส่วนผู้อาวุโสทั้งสองที่ตอนนี้ยังคงตกอยู่ในภวังค์นั้นก็ยังคงครึกครื้นเช่นนั้นต่อไป…
และในขณะที่สำนักชางอู๋ เยี่ยนอวี๋และครอบครัวกำลังร
