หัวใจของเยี่ยนอวี๋สั่นสะท้านพลันนึกขึ้นได้ว่าชาติก่อนที่ ‘นาง‘ออกเรือนไปกับกู้หยวนเหิงนั้น ตอนที่ท่านพ่อเจ้าน ้าตากำลังส่งตัว‘นาง‘ ให้กู้หยวนเหิง ก็เคย…ถามเช่นนี้กับกู้หยวนเหิง เขากลั้นน ้าตาเอ่ยถามว่า ‘เจ้าสามารถทำให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์สุขสงบไปชั่วชีวิตได้จริงๆใช่หรือไม่’ประโยคเดียวกัน ไม่เปลี่ยนเลยสักคำเดียวเพราะสำหรับเยี่ยนชิงแล้วไม่ว่าจะเป็นใครที่มาสู่ขอแก้วตาดวงใจของเขา สิ่งที่เขาร้องขอนั้นมีเพียงอย่างเดียวคือสามารถทำให้บุตรสาวที่รักของเขาสุขสงบไปชั่วชีวิตได้ ไร้ทุกข์ไร้กังวลตลอดไปแต่ว่าครั้งนี้…เยี่ยนชิงได้รับคำตอบที่แตกต่างออกไปหรงอี้ที่ถูกถามช้อนตาขึ้นมองดวงตาที่เริ่มแดงและคลอไปด้วยหยาดน ้าตาของท่านพ่อตา แววตาเขาปกคลุมไปด้วยความอ่อนโยนและภาคภูมิ น ้าเสียงหนักแน่นเอ่ยว่า “ขอรับ ข้ารับรอง”เพียงห้าคำนี้แต่เยี่ยนชิงก็เชื่อแล้ว เพราะเขามองเห็นว่าในดวงตาของเจ้าหนุ่มผู้นี้คือความหนักแน่นเย่อหยิ่ง! เป็นผู้ที่ดูแคลนคำโกหกและไม่จำเป็นต้องโกหก
ดูจากชื่อเสียงที่คนผู้นี้สร้างขึ้นมาในอดีตและความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมานั้นเขาไม่จำเป็นต้องโกหกจริงๆ ไม่จำเป็นต้องวางแผนใดๆเมื่อเทียบกับพระเสาวนีย์แล้ว ความน่าเกรงขามของต้าซือมิ่งจากตำหนักซือมิ่งนั้นสามารถบังคับสู่ขอได้มากกว่าด้วยซ ้า เพราะเขาคือบุคคลอันดับหนึ่งแห่งต้าซย่า ผู้ที่กระทั่งหยวนคังฮ่องเต้เองก็ยังไม่อาจห้ามปรามได้“ดี”เยี่ยนชิงที่จิตใจแ
