เอ๋อร์ของพวกเราจะต้องร ่ารวยสูงศักดิ์ สุขสบายไปชั่วชีวิต’ ไม่ใช่หรืออย่างนั้นคำพูดประโยคนั้นของเขาก็เป็นจริงแล้ว?เจ้าคนผู้นี้ เดี๋ยวนะ“ชื่อของเจ้ามาจากคำว่าอี้ (สุขสบาย) นั่นรึ” เยี่ยนชิงพลันถามขึ้น“ย่อมเป็นอี้จากคำว่าสุขสบายไปชั่วชีวิต” ต้าซือมิ่งหรงอธิบายเยี่ยนชิงตบปากตัวเอง ระเบิดคำหยาบออกมา “มารดามันเถอะ!”ต้องโทษตัวเขาเอง!“ท่านพ่อเป็นอะไรไป?” เยี่ยนอวี๋ยังถามต่อเยี่ยนหงชวนที่เป็น ‘พยานรู้เห็น’ กระตุกมุมปาก “เขากำลังเกลียดปากเสียๆ ของตัวเองอยู่น่ะ ก่อนหน้านี้ไม่นานเจ้าเลื่อนระดับที่เมืองลั่วสุ่ยใช่หรือไม่ ตอนนั้นเขาพูดว่า เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของพวกเราจะต้องสุขสบายไปชั่วชีวิตแน่นอน[1]”เยี่ยนอวี๋ “…”“ท่านปู่! ที่ข้าพูดน่ะยังมีคำว่าร ่ารวยสูงศักดิ์ด้วยนะ” เยี่ยนชิงเอ่ยแก้เสียงดัง
“งั้นต้าซือมิ่งไม่ใช่ผู้ที่ร ่ารวยสูงศักดิ์หรือไร” เยี่ยนจื่อเสาเอ่ยคำถามที่ทำให้ถึงแก่ความตายออกมาจากด้านข้างเยี่ยนชิงกระสับกระส่ายมารดามันเถอะ!เหตุใดปากของเขามันถึงได้ศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้นะต้าซือมิ่งหรงอี้ยังคงอุ้มเจ้าก้อนน้อยคุกเข่าลงข้างหนึ่ง “ท่านพ่อตาที่เคารพ โปรดรับการคารวะจากเขย นี่ล้วนเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามครรลอง”เยี่ยนชิง “…”เยี่ยนชิงที่ไม่ตอบอะไรอยู่นานทำให้เยี่ยนหงชวนคิดว่าตนจะต้องออกโรงเองอีกครั้ง อีกทั้งยังคิดว่าคำว่า ‘พ่อตา’ คำนี้เรียกตอนนี้ยังไม่เหมาะสมจริงๆ อีกทั้ง…เยี่ยนชิงขยับแล้ว!เขาก้าวไปข
