จะระเบิดของนางพลางช่วยให้เลือดลมไหลเวียนสะดวกจึงค่อยสามารถกล่อมให้เขาสงบลงได้เยี่ยนหงชวนถอนใจ ในใจเข้าใจเจตนาที่เจ้าหลานเฒ่าทำเช่นนี้เขาเบนสายตากลับไปที่ต้าซือมิ่ง ฝ่ายหลังพยักหน้าอย่างจริงใจ
“อย่างที่ท่านเห็น ผู้เยาว์มีใจให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ต้องการสู่ขอนาง สานสัมพันธ์อันดีของสองตระกูลตลอดไป”“ฝันไปเถอะ!” เยี่ยนชิงตอกกลับทันที “เจ้าเด็กนี่ อย่าคิดว่ารูปงามเข้าหน่อยก็จะฝันเฟื่องเหลวไหลได้”“อ้ะเน้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับยิ้มให้ท่านตาเยี่ยนชิงอึ้งไปเล็กน้อย เยี่ยนจื่อเสารีบอธิบายมาจากทางด้านข้าง“เสี่ยวเป่าคิดว่าที่ท่านพ่อพูดนั้นถูกต้อง ท่านพ่อของเขานั้นรูปงามจริงๆ”เยี่ยนชิง “…”เจ้าหลานชายตัวน้อยของเขาสวามิภักดิ์ให้แก่ ‘ศัตรู’ ไปโดยสมบูรณ์แล้ว หมดหวังแล้ว!“แค่ก!” ผู้ปกครองใหญ่อย่างเยี่ยนหงชวนไม่หลุดจากประเด็นหลัก “น ้าใจของเจ้า ข้าเองก็เห็นแล้ว ข้าไม่คัดค้านแต่เรื่องนี้ต้องให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยอมตอบตกลงเอง นอกจากนั้น เจ้ายังต้องจัดการปัญหาทั้งหมดกับทางราชสำนักให้หมดก่อน เจ้าคงจะรู้ว่าที่ข้าหมายถึงคือเรื่องอะไร”ต้าซือมิ่งที่อุ้มเจ้าก้อนน้อยไว้ยืนขึ้นและโค้งกายลงน้อยๆ เอ่ยสัญญาอย่างจริงจัง “ท่านปู่ทวดวางใจได้ วันที่ข้ามาสู่ขอเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะต้องเป็นวันที่ผาสุกร่มเย็น ให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้อยู่อย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต”
เยี่ยนชิง “…”เขาพลันคิดขึ้นมาได้ว่าวันนั้นเขาพูดประโยคที่ว่า ‘เสี่ยวอวี๋
