าจขนาดนั้นจะยอมโอนอ่อนถึงเพียงนี้! เขาไม่ได้โง่นะ!แต่ว่าเยี่ยนชิงก็เข้าใจดีว่าหากคนผู้นี้เป็นคนอ่อนโยนโอนอ่อนจริงก็คงจะไม่อาจแต่งกับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขาได้แน่โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นตอนนี้ แต่ว่า…“หึ!” เป็นเพราะรู้ว่าต้าซือมิ่งผู้นี้ล้วนผ่านเกณฑ์ในทุกๆ ด้านเหมาะสมเสียยิ่งกว่านายน้อยอินนั่นเสียอีก แต่ว่าเขากลับเป็นเจ้าสารเลวผู้นั้นที่รังแกเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ สมควรเอากระสอบคลุมหัวแล้วอัดให้ยับเยี่ยนชิงปวดตับนัก…
ดังนั้นสำหรับเยี่ยนชิงแล้วตอนนี้เวลานี้ก็เหมือนตื่นมาในตอนเช้าแล้วพบว่าหัวผักกาดแสนงามของบ้านตนถูกหมูล้อมเอาไว้! เจ้าหมูนั่นยังมากอดต้นขาของเขาแล้วถูไถหน้าไปมา ทำให้เขาจะถีบก็ไม่ได้ไม่ถีบก็ปวดตับส่วนเยี่ยนหงชวนอย่างไรก็อาวุโสแล้วและไม่เหมือนเยี่ยนชิงที่พอเป็นเรื่องของลูกสาวก็ไม่อาจสุขุมเยือกเย็นได้ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “หรงอี้ ใช่ไหม”“ขอรับ ท่านปู่ทวด” ต้าซือมิ่งที่ปรับตัวไปตามสถานการณ์เพิ่มความเป็นญาติสนิทขึ้นมาอีกคำ เรียก ‘ท่านปู่ทวด‘ จนคล่องปาก เยี่ยนจื่อเสาทนมองต่อไม่ได้แล้วเขาจึงปิดตาเสียเยี่ยนหงชวนที่สีหน้าแข็งทื่อไปก็คิดไม่ถึงเช่นเดียวกันว่าต้าซือมิ่งผู้นี้จะ… แค่ก! ช่างเถอะ “เจ้าอยากจะสู่ขอเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ใช่ไหม”“ท่านปู่!” เยี่ยนชิงอยากจะพูดเยี่ยนหงชวนกลับเอ่ยว่า “หุบปาก!”“ท่านพ่อ ไม่โมโหนะเจ้าคะ ดื่มชาก่อนเถอะ” เยี่ยนอวี๋รีบยกน ้าชาให้ท่านพ่อเจ้าน ้าตาที่กำลัง
