นอบอุ่นเช่นนี้ทำให้ใจดวงนี้ของหรงอี้ล่องลอยและหนักอึ้งในเวลาเดียวกันราวกับถูกโอบล้อมไว้อย่างแน่นหนารู้สึกมีความสุขเหลือล้นทำให้เขาจูบเบาๆ ลงไปที่หัวโล้นน้อยๆ ของเจ้าก้อนน้อยพลางเอ่ยปลอบว่า “เสี่ยวเป่าเป็นเด็กดีนะ เชื่อพ่อนะ ให้ท่านลุงรองอุ้มเจ้าก่อน ดีไหม”“…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินยังคงกอดท่านพ่อต่อไปเยี่ยนอวี๋ที่ยื่นศีรษะออกมาจากด้านหลังของเยี่ยนชิงเพียงมองก็รู้ว่าเจ้าตัวเล็กกำลังแกล้งโง่ ตอนนั้นเยี่ยนฉี่ซานกลับเอ่ยขึ้น “เอาล่ะนั่งลงให้หมดแล้วค่อยๆ คุยกัน”“อ้ะเน้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ฟังดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้นมองท่านพ่อทันทีในใจเยี่ยนชิงอิจฉาเหลือเกินแต่ว่าเขากลับนั่งลงอย่างฉุนเฉียวก่อนเป็นคนแรก อีกทั้งยังดึงลูกสาวสุดที่รักมานั่งข้างๆ ด้วยกันอีก
ด้วย ทั้งยังเอ่ยอีกว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เอ๋ย เจ้าอย่าไร้เดียงสาเช่นเสี่ยวเป่านะ เพียงแค่นี้ก็ถูกลักพาตัวไปแล้ว หากเป็นเช่นนั้นพ่อต้องเจ็บปวดจนขาดใจตายแน่”เยี่ยนอวี๋จะทำอย่างไรได้อีก นางจึงทำได้เพียงปลอบท่านพ่อ “ข้าเชื่อฟังท่านพ่อเจ้าค่ะ”“ดีๆๆ” เยี่ยนชิงพลันรู้สึกสบายใจขึ้นมายังปรายตามองต้าซือมิ่งอย่างท้าทายอีกด้วยต้าซือมิ่งบางคนก้มหน้าลงอย่างน้อยอกน้อยใจแสดงท่าทางเคารพท่านพ่อตาเป็นอย่างมาก ท่านพ่อตาพูดอะไรก็เป็นเช่นนั้นเยี่ยนชิงเพียงเห็นเช่นนี้แล้วก็รู้สึกว่าเขาเป็นหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์เขาไม่เชื่อหรอกนะว่าคนที่เมื่อครู่วางอำน
