าเล่ห์นี่จริงๆ ทำเอาเขาต้องเอ่ยด้วยความโมโหว่า “หรงอี้ใช่หรือไม่เจ้าออกมา อย่าให้เจ้าตัวเล็กปกป้องเจ้าอยู่ ข้าจะตีสารเลวอย่างเจ้าให้ตาย!”“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินว่าจะตีท่านพ่อของเขาก็รีบกอดท่านพ่อเอาไว้แน่นทันที “อ้ะเน้ะ! อ้ะเน้ะเนะ…” ห้ามตีท่านพ่อคนงามของข้านะ…“เจ้า…” เยี่ยนชิงร้อนใจแล้วจริงๆเยี่ยนหงชวนกำลังเตรียมจะออกโรงต้าซือมิ่งบางคนกลับลูบหัวโล้นน้อยๆ ของเจ้าก้อนน้อยพลางอธิบายว่า “ท่านตาจะตีพ่อ นั่นเพราะว่าพ่อทำผิด ก็เหมือนที่เวลาเสี่ยวเป่าทำผิดแล้วต้องโดนตีนั่นแหละ ดังนั้นต้องตี”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายหน้าอ้วนไปมายังคงกอดท่านพ่อไว้แน่นเยี่ยนอวี๋ทนมองต่อไปไม่ได้แล้ว นางจำต้องดึงท่านพ่อเอาไว้แล้วอธิบายอย่างละเอียดว่า “ท่านพ่อ เรื่องนี้ อืม ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเยี่ยนชิงถัง”“นั่นก็เรื่องหนึ่ง! แต่ก็ต้องโทษเจ้าสารเลวนี่ด้วย! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เจ้าอย่ามาห้ามพ่อ พ่อบอกเจ้าให้เจ้าอย่าโดนชายผู้นี้หลอกเอาเชียวนะ!นั่นเป็นเพราะว่าเขารังแกเจ้า! แม่นางน้อยล้วนเสียเปรียบ เจ้ามาหาพ่อนี่ไม่ต้องพูด”
เยี่ยนชิงปลอบลูกสาวไปพลางดึงนางมาอยู่ด้านหลังไปพลางยังคงจ้องต้าซือมิ่งเขม็ง “พูดก็พูดแล้ว เจ้ายังไม่วางหลานชายข้าลงแล้วมาโดนตีอีก!”“อ้ะเน้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ให้ตายอย่างไรก็เกาะท่านพ่อหนึบไม่ยอมลงมาอดตาแดงไม่ได้แสดงออกว่ารักท่านพ่อที่กว่าจะตามหาเจอได้ไม่ง่ายผู้นี้ยิ่งนักเสี่ยวเป่าที่แส
