้านะ ฮ่าๆๆ…”ไม่ได้การแล้ว!เม่ยเอ๋อร์และเสี่ยวเป่าที่ ‘คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ’ ชวนให้คนขำจะตายแล้ว!เยี่ยนจื่อเสาแม้รู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ด้วยสถานะของเขาแล้วไม่ควรหัวเราะ แต่ว่ามันอดไม่ได้จริงๆ นี่!
จากนั้นเขาก็โดนท่านพ่อของเขาด่า “หัวเราะอะไร หุบปากเดี๋ยวนี้เลย!”“ขอรับ ท่านพ่อ” เยี่ยนจื่อเสาที่ยังขำรีบกลั้นเสียงเอาไว้เยี่ยนชิงเท้าเอวจ้องมองต้าซือมิ่งเขม็ง ในใจมีหลากหลายอารมณ์ผสมปนเป หนึ่งในนั้นแน่นอนว่าต้องมีเขินอายอยู่ แต่เขาไม่อาจแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจได้ จึงพยายามวางท่าเข้มงวดออกมาอย่างสุดความสามารถ!และต้าซือมิ่งที่ถูกจ้องมองก็เอ่ยเรียกเสียงอบอุ่น “ท่านพ่อตา”“!” เยี่ยนชิงที่หลุดมาดก็ไม่เสแสร้งแล้วเช่นกัน “อย่าซี้ซั้วเรียก!”แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินท่านตาดุท่านพ่อกลับพองแก้มขึ้นแค่นเสียงอ่อนเยาว์ออกมาคำหนึ่ง ฮึ“เจ้ามันเด็กชั่วร้ายกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!” เยี่ยนชิงจิ้มหน้าหลานชายตัวน้อย ในใจเจ็บปวดเหลือจะกล่าว!เจ้าตัวเล็กยังเด็กเพียงนี้กลับปกป้องบิดาแท้ๆ ขนาดนี้แล้ว อย่างนั้นเหตุใดไม่รู้จักปกป้องท่านตาของตนเองบ้างเล่า!? จิตใจนี้ช่างลำเอียงเสียจน…เลือดข้นกว่าน ้าจริงๆ สินะ!แต่ว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับแสดงออกอย่างซื่อตรง “กิง กิง พ่อ พ่อข้าว…” หมายความว่าเขากินอาหารของท่านพ่อจึงไม่ได้กินบนเรือนขี้รดบนหลังเสียหน่อย
“เจ้าเด็กนี่…” เยี่ยนชิงที่ในที่สุดก็ฟังออกแล้วยอมให้กับเจ้าเด็กเจ้
