เมื่อต้าซือมิ่งที่อุ้มเจ้าก้อนน้อยอยู่ก้าวเข้ามาในตำนักใหญ่สำนักชางอู๋ก็เอ่ยถามอย่างสบายๆเสียงที่สง่างามไพเราะราวกับเสียงพิณวนเวียนทั่วทั้งตำหนักใหญ่กระทั่งสามารถสั่นสะเทือนทั้งสำนักชางอู๋ไปจนถึงกำแพงเมืองชางอู๋ทั้งหมดส่วนเยี่ยนจื่อเสานั้นกำลังสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าต้าซือมิ่งผู้นี้จงใจเขากำลังประกาศ ‘สถานะ’ ของตนเองอยู่แต่เยี่ยนจื่อเสาก็จำต้องยอมรับว่าในใต้หล้านี้มีเพียงต้าซือมิ่งผู้นี้ผู้เดียวที่กล้าและสามารถเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ เขามีความสามารถเช่นนั้นจริงๆ!ดังนั้น…“!”ทั้งตำหนักใหญ่ล้วนถูกเสียงผ่อนคลายของต้าซือมิ่งทำให้ตะลึงงันกันไปหมดแล้ว!ดังนั้นทุกคนจึงหันไปมองที่ด้านนอกตำหนักอย่างพร้อมเพรียง…ภาพต้าซือมิ่งที่งดงามราวกับเทพสวรรค์ อาภรณ์สีดำ เส้นผมสีเข้มราวกับน ้าหมึก อุ้มเจ้าก้อนน้อยไว้ในอก เดินย้อนแสงเข้ามานั้น
เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างมากล้นปะทะเข้ามาในครรลองสายตาของทุกคนเพราะแสงนั่นช่างเจิดจ้าเหลือเกิน คนในตำหนักใหญ่จึงไม่อาจมองเห็นใบหน้าของต้าซือมิ่งได้ชัด แต่นั่นไม่สำคัญเพราะกลิ่นอายกดดันแข็งแกร่งที่อบอวลไปทั่วบริเวณก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนตัวสั่นเทาได้แล้วดังนั้น…“!”พรึบ! พรึบ!ขันทีในราชสำนักและบรรดาคนจากสำนักเหยาไถเซียนที่ได้รับการ ‘ดูแลเป็นพิเศษ’ จากต้าซือมิ่งพากันคุกเข่าลงตามสัญชาติญาณ ไม่อาจคิดต่อต้านได้แม้แต่นิดแม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยสนใจต้าซือมิ่งในตำนาน แต่พวกเขาไม่เ
